Tom,  Rozdzial

 1   1,  3  |           obszycie miała czerwone, u boku miecz sterczał w pochwie,
 2   1,  4  |          porzuci, dwu synów ma już u boku i córkę Wandę ma jedną.
 3   1,  5  |           dodał Hengo - aby stanąć u boku miłościwego pana.~- Nie!
 4   1,  10 |               z głową podniesioną, u boku jego stał, a miał uzbrojenie
 5   2,  12 |               Mieczyk mu błyszczał u boku... zobaczyłam go. Zmilczałam
 6   2,  12 |          biegu. Mieczyk mu świecił u boku... Do dworu było daleko...
 7   2,  14 |         Świecący miecz wisiał u jego boku. Dziwa spojrzawszy nań uczuła
 8   2,  14 | zachrzęszczał i miecz mu zadzwonił u boku. - Ty wróżbitko przeklęta -
 9   2,  15 |        kołpaki na głowach, obuszki u boku, miecze u pasa. Chwost zmierzył
10   2,  15 |         jakby na szyderstwo miecz do boku. Jasne jego włosy, świeżo
11   2,  17 |             sobą chcieli. Z drugiego boku stał z kilku Bumir, znany
12   2,  21 |            obuwie ciężkie i mocne, u boku po mieczu długim każdy.
13   3,  22 |            nim nawet.~- Nóż miałem w boku, krwi mi siła upłynęło -
14   3,  22 |          Wtem się głos dał słyszeć z boku piskliwy:~- I gdyby nie
15   3,  22 |             na drugich. Wizun stał z boku na swej dzidzie oparty i
16   3,  23 |       potrącając nogami leżących, na boku spostrzegł Ludek człowieka
17   3,  24 |            szyją zapinka świecąca, u boku lśniący miecz, na głowie
18   3,  26 |      starszyznę, naznaczając radę do boku swego, postanowił wojewodów
19   3,  28 |              placu go piekł, miecz u boku zawadzał, kubek za nadrą
20   3,  29 |             nieprzyjaciela od lewego boku. Luty poszedł z prawego,
21   3,  29 |    rozpoczynali walkę.~Luty, który z boku swych ludzi prowadził, najrzawszy
22   3,  30 |          miecz tylko przypasawszy do boku.~A że do rady kołem zasiadać
23   3,  Dop| nieprzyjaciela, przypasanie oręża do boku, wciskanie się obcych pojęć
24   3,  Dop|       wierzchu przysypał piaskiem, z boku dla siebie zostawiając sobie