Tom,  Rozdzial

 1   2,  14|     wyglądał drugi staruszek, do Wizuna podobny, który się od przychodzącej
 2   2,  17|        między swoimi.~Do starego Wizuna po radę jechali i sami też
 3   2,  17|      Starszy z krwawą szyją ujął Wizuna za rękę i odciągnął go nieco
 4   2,  17|        jeszcze nie odpłynęli.~Na Wizuna, który się przysłuchiwał,
 5   2,  17|          tej powrócili znowu, na Wizuna jęli wołać niektórzy, aby
 6   2,  17|     siedzącego na ziemi, starego Wizuna odciągnął na bok z sobą
 7   2,  17|          uśmiechnął. Spojrzał na Wizuna, który głową tylko potrząsł.~-
 8   2,  20|        stróżka wskazała mu chatę Wizuna. Stary siedział na progu
 9   3,  22|     uczyniony wielkim.~Słuchając Wizuna, wszyscy się po sobie oglądali
10   3,  25|       dłonie.~Wszyscy na starego Wizuna poglądali, który na pagórku
11   3,  25|      jeszcze, patrzeli ciągle na Wizuna i ku lądowi. Wtem na fali
12   3,  25|     nosze z gałęzi i niesiono do Wizuna chaty. Stary odstąpił mu
13   3,  25|   wiedział, gdzie był, i dopiero Wizuna mowa pamięć mu z wolna przywróciła.
14   3,  25|         sobą znaną twarz starego Wizuna... O smutnym weselu swym
15   3,  25|      strach brał i ochota razem. Wizuna właśnie w domu nie było,
16   3,  25|  zobaczywszy Dziwę wychodzącą od Wizuna, zachciało jej się także
17   3,  26|          ust posłyszawszy ci, co Wizuna wyrocznię słyszeli i radę
18   3,  29|       ujrzano zdążającego ku nim Wizuna, z dzidą okowaną w ręku.
19   3,  29| milczeniu zbliżyli się ku chacie Wizuna i chramowi. Tu, na tym samym
20   3,  29|    śpiesząc, biegnąc, wracała do Wizuna chaty, gdzie około łoża
21   3,  29|      rzekła Jaruha. - Popytajcie Wizuna. Zabierali mu stróżki kneziowie,
22   3,  30|         starych, i wróżbitów, po Wizuna na Lednicę i ogień święty
23   3,  30|        naprzód udał się do chaty Wizuna.~Ten, skoro go spostrzegł,