Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |        oczyma jeszcze obłąkanymi i trwogą, milcząc na nogę skaleczoną
 2   1,  3  | przypatrywał ciekawie, ogarnęła go trwoga i padł przed starym na kolana.~-
 3   1,  4  |      ucieka, zwierz do lasu goni z trwogą... Trzody wyplenił i ludzi,
 4   1,  4  |             Lech patrzy na brata z trwogą, starszy mi kark zgniecie
 5   1,  4  |       drogą, dziwne głosy słyszą z trwogą, wiatr odwiewa Kraka ciało.
 6   1,  6  |      śmiejąc, odrętwiał patrząc... trwoga ogarnęła go też może o samego
 7   1,  9  |     chwilowy na gromadkę obrońców.~Trwoga trwała tylko chwilę, zwrócili
 8   1,  9  |            uroczystym przejęciem i trwogą. Zdawało się im, że ujrzą
 9   1,  10 |        lecz większą część ogarnęła trwoga. - Dąb stary... święty...
10   2,  14 |           wnętrze. Ścian nie było.~Trwoga jakaś ogarnęła dziewczynę,
11   2,  18 |          krok ku niemu przystąpić. Trwoga odmalowała się na jego twarzy,
12   2,  18 |           nie wiedział, co począć, trwoga go wreszcie zapędziła do
13   2,  20 |            duchem nie był - ale ją trwoga ogarniała, aby nawet u ołtarza
14   2,  20 |            płonąć jaśniej; Dziwa z trwogą ciągle patrzała na stojąco
15   2,  20 |          wciąż oczyma ją czarował. Trwoga zaczynała ją ogarniać coraz
16   2,  21 |          śmiech przyszedł na usta, trwoga go odpędzała. Słano ludzi
17   2,  21 |         trąbić, ale dech mu zabiła trwoga i sił brakło. Biegli zewsząd
18   3,  23 |     niedostępne uroczyska.~Płacz i trwoga panowała między nimi. Siedzieli
19   3,  24 |           teraz wzięły te łzy i ta trwoga?...~Doman też pasem się
20   3,  26 |          człek mały i ubogi!~Jakby trwoga jakaś ich ogarnęła, zdało
21   3,  26 |            czuję - mówił Piastun - trwoga mnie ogarnia. Ulitujcie
22   3,  27 |           ciszy panował niepokój i trwoga.~Ludzie knezia poznali dzieci
23   3,  Dop|    pośpieli..."~Wszyscy mieszkańcy trwogą przejęci chcą opuszczać