Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |       koniu. Chłopak też ściągnął swój oręż z ziemi, nóż do pasa
 2   1,  2  |           się zdawała; Hengo niby swój towar chciał pakować, chłopcy
 3   1,  2  |     została. Wisz zagarnął licząc swój nabytek i natychmiast rozdzielać
 4   1,  4  |            posłuszny, już węzełek swój na drogę wiązał, skórznie
 5   1,  4  |        wraca królowa.,. i na gród swój naród woła, Wyszła z wianuszkiem
 6   1,  5  |        gruby i schrypły. - To nie swój?~- Znad Łaby, Niemiec, przekupień -
 7   1,  6  |     towarem. Zabrawszy więc węzeł swój powlókł się na drugie podwórze,
 8   1,  8  |   widziana z dala przybrała pozór swój codzienny, ale parobcy ukryci
 9   1,  11 |    ulitowawszy się chwyciła biały swój fartuszek i spojrzawszy
10   2,  15 |      porywczością, synowców, cały swój ród, gotowi i oni się do
11   2,  16 |    spokojnie. - Z kmieciami my na swój ród nie pociągniemy, bo
12   2,  17 |      ludzie sakwy wiązali. Miłosz swój oręż przepasywał i chodził,
13   2,  18 |       Smerda i kneź doskonale las swój znali, dobiegli tak do łąki.
14   2,  18 |          poznanym nie był, kołpak swój odarł, suknię poszarpywał
15   2,  18 |        siedzieć było łatwo... Ród swój własny wygubił, naszych
16   2,  20 |       radę, naówczas miał obyczaj swój - kazał mówić, słuchał,
17   2,  20 |         byście znaleźli inne, dom swój, rodzinę, obronę i wszystkiego
18   2,  21 |      poczęli wołać i otrębywać na swój lud, do kupy... Kazano się
19   3,  22 |         nas jedli Niemcy, czy aby swój za łeb wziął?~Gospodarz
20   3,  26 |      miecza nie miał, Ścibor wnet swój odpasał i na znak władzy
21   3,  28 |        człowiek zawsze przezorny, swój sznur mocny ofiarował, ale
22   3,  Dop| wyćwiczony w żołnierce i nad stan swój świadomy sztuki wojennej,
23   3,  Dop| szczegółów - słońce poczęło blask swój usuwać z niebokręgu, a Popiel