Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |      sroczka w białej spódniczce podniosła się gderząc, podlatując,
 2   1,  3 |          ciszej mówiąc zamilkła, podniosła oczy na stojącego przed
 3   1,  5 | zmarszczyła brwi, biała jej ręka podniosła się z oznaką lekceważenia. ~-
 4   1,  10|          za kraj kory, głowa się podniosła nad nią i Znosek z pokrwawioną
 5   1,  11|   rzucając zobaczyła dziewczęta. Podniosła ręce z kijem do góry i plasnęła.~-
 6   1,  11|         przyjaciela szukać?~Ręką podniosła mu brodę do góry i odsłoniła
 7   2,  12|      trudno być twarzy wesołą...~Podniosła oczy do góry.~- Za lasami,
 8   2,  12|      siebie. Zobaczywszy Sambora podniosła rękę i wołać nań poczęła:~-
 9   2,  13|       mruczeć, ręce obie nad nim podniosła przebierając palcami, splunęła
10   2,  13|            będzie on żył?~Jaruha podniosła głowę, pokiwała nią, spuściła,
11   2,  14|     przed nią.~Stara oczy powoli podniosła, nic nie mówiąc, ręką jej
12   2,  14|     słowików gwaru i ręką drżącą podniosła zasłonę, która zaszeleściła
13   2,  14|       chciała, lecz za późno się podniosła. Ogień już był objął tę
14   2,  18|         pokłonem, ale szybko się podniosła starając uśmiechnąć się,
15   2,  18|         jej rozkazy.~Kupa dworni podniosła ogromną wrzawę i rzuciła
16   2,  20|        zadumana, gdy zasłona się podniosła powoli - obróciła ku niej
17   2,  20|         zadrżała, faruszek biały podniosła do twarzy, zasłoniła się
18   3,  24|       ratujcie się. Pomorcy idą!~Podniosła ręce obie do góry krzycząc
19   3,  25|      przebudziła się, obejrzała, podniosła, płachtę zgarnęła, kij z
20   3,  25|         ją woda, którą~obmokła - podniosła się rozglądając dokoła.
21   3,  25|         weszła jednak do środka, podniosła róg sukiennej zasłony, zajrzała,
22   3,  27|      buchnął nareszcie. Ręka się podniosła.~- Z wami ani z nimi trzymać
23   3,  29|         aby nań zwróciła oczy.~I podniosła je, jakby się go tam spodziewała,