Tom,  Rozdzial

 1   1,  5 |      ziemi - uśmiechnęła się i odezwała doń w języku lasów Turyngii,
 2   1,  6 |   wzgardą, a gdy kneziowa pani odezwała się, że dla jej dziewek
 3   1,  11|       Dziwa westchnęła.~Z dala odezwała się kukułka raz, drugi i
 4   1,  11|       Kuj, kukułko! - prosiły.~Odezwała się trzy razy. Trzy lata
 5   1,  11|     jutro na Kupałę? - Pójdę - odezwała się Dziwa.~- Nie idź! mówię
 6   1,  11|         Dziwa zbladła Jaruho - odezwała się - po co mnie straszysz?...
 7   1,  11|         Ja się tego nie boję - odezwała się stara. - Jak ognie pogasną,
 8   1,  11|           Ja? ja? nie wiesz? - odezwała się Jaruha. - Hej! hej!
 9   1,  11|   Zamilkła i wracając do swego odezwała się znowu: - A ty, Dziwo,
10   2,  12|          Mnie już tu nie być - odezwała się nareszcie dziewczyna
11   2,  14|        Zdrów bywaj, Samborze - odezwała się - bądź szczęśliwy...
12   2,  14|     miała będąc w jego mocy? - odezwała się Dziwa. - Wolno się bronić
13   2,  15|  Brunhilda.~- Zostaw to mnie - odezwała się. - Miłoszowi synaś jednego
14   2,  16|    Idźcie z nami ręka w rękę - odezwała się Brunhilda.~- Nie mamy
15   2,  16|      gości ustawiła. Brunhilda odezwała się, że ten miód, gdy się
16   2,  18|       Ja bo liczyć nie umiem - odezwała się baba - a kopa ich może
17   2,  18|    Wszystkom wam powiedziała - odezwała się Jaruha - toć gdyby nie
18   2,  20| Możecie zabić mnie zaraz, tu - odezwała się - tak jak ja chciałam
19   2,  20|      są zazdrosne jak ludzie - odezwała się Dziwa, ciekawie, nieśmiało
20   2,  21|        świetlicy.~- Widzicie - odezwała się Brunhilda - to zapowiedź
21   3,  24|        Trójgłowowi, Miluchno - odezwała się - daj trzeci kubek,
22   3,  29|        może być, co nie może - odezwała się cicho - nie możecie
23   3,  30|      stary Wizun, Nenia i ja - odezwała się cicho Dziwa - ale ranę