Tom,  Rozdzial

 1   1,  6  |           pełzała po podwórzu nie mogąc się rozsypać, gdzieniegdzie
 2   1,  7  |           za mieczyk chwycił, nie mogąc się w spokoju utrzymać.
 3   1,  9  |           tej kupy cofnąć się nie mogąc. Płot i wrota trzeszczały
 4   1,  10 |       starszyzna radziła, nic nie mogąc uradzić ani się zgodzić
 5   1,  10 |     Patrzał długo nic dojrzeć nie mogąc, choć coraz przybliżał głowę
 6   2,  13 |   zatoczył, ciałem się ruszyć nie mogąc. Myszko szedł ku niemu powoli.
 7   2,  13 |      bolały.~Przyznał się, że nie mogąc inaczej, wdrapał się na
 8   2,  15 |         ze znużenia.~Czekali, nie mogąc się go doczekać - kędyś
 9   2,  16 |        siedział pojąć jeszcze nie mogąc, co się stało, ręce podnosząc
10   2,  16 |     spokoju szukać, winnych potem mogąc, jako chcąc, karać pojedynczo.~
11   2,  17 |         padł do nóg staremu i nie mogąc mówić zapłakał.~Stary go
12   2,  20 |         się z siedzeń swoich, nie mogąc rychło oprzytomnieć, a tuż
13   2,  21 | pokrakiwali góra uspokoić się nie mogąc ni do gniazd trafić zajętych.
14   3,  22 |        biegały, inaczej zgody nie mogąc dopytać... Ano nam nie tyle
15   3,  23 |           razem. Ciągnęli się nie mogąc uciec ani nawet ruszyć inaczej,
16   3,  26 |    gąszczy w lesie pośpieszyć nie mogąc, ku nocy dopiero w zagrodzie
17   3,  28 |        musiał cierpliwie, nic nie mogąc odpowiedzieć. Stał prawie
18   3,  28 |       nasłuchać za wiele i ledwie mogąc powstrzymać od okazania
19   3,  29 |          pod sobą ledwie utrzymać mogąc, patrzał ku Piastunowi,
20   3,  29 |         Siekły go ich miecze, nie mogąc zadać ran większych nad
21   3,  29 |           z tym, co go dobił, nie mogąc wyrwać się z ostatniego
22   3,  Dop|       odmową odsyła. Rytogar, nie mogąc jej skłonić inaczej do poślubienia,
23   3,  Dop|     swojego wdzięku. Rytogar, nie mogąc ich skłonić do bitwy, z