Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |            tylko kilku i dwu synów gospodarza zostało.~Hengo wszedł rozglądając
 2   1,  2 |          nimi dwie hoże niewiastki gospodarza i dwie córki jego, w zielonych
 3   1,  2 |         komorze. Jedna tylko córka gospodarza, piękna Dziwa, w przymkniętych
 4   1,  3 |     Zdawały się gniewne na starego gospodarza, że ich spokój zakłócił.
 5   1,  3 |       poznawszy lub się domyślając gospodarza. On i jego towarzysze mniej
 6   1,  6 |         Niemiec wstał, by pożegnać gospodarza, jakby go paliło z powrotem.
 7   1,  6 |          je, wprędce znikł z oczów gospodarza w las wjechawszy.~Wisz patrzał
 8   1,  7 |            Znać tylko było młodego gospodarza, który pragnie, aby mu się
 9   1,  7 |           podle. W oczach wesołego gospodarza żywa malowała się ciekawość,
10   1,  7 |     ratować. - Spojrzał na młodego gospodarza, który też oczów jego szukał. -
11   1,  8 | postrzeżeni, Doman i Wisz znaleźli gospodarza właśnie z kobiałką na plecach
12   1,  8 |           go, dziwnie popatrzał na gospodarza i gości i po cichu rechotać
13   1,  8 |           śmiejąc, dopiero starego gospodarza ujrzawszy, szybko począł
14   1,  9 |          się kawałami.~Starszy syn gospodarza, Ludek, zasłaniając ojca,
15   2,  12|           wciąż na oku mając córkę gospodarza, a na pamięci Domana...
16   2,  13|            życzył, bo się zaraz do gospodarza przysunął.~- Ej, Domanku
17   2,  18|           w okolicy, łagodna twarz gospodarza i jego niewiasty. Chłopak
18   2,  18|         spytał na ostatek Chwostek gospodarza.~- Jak mój ojciec i dziad -
19   2,  19|           gdyż jeden z nich spytał gospodarza, czyliby był tym kmieciem,
20   2,  19|        godzi. Nachmurzyła się brew gospodarza; rękę podniósł i rzekł ponurym
21   2,  19|       ostatni z gości, pożegnawszy gospodarza, wrota za sobą zamknęli.
22   3,  26|       zagrody pozdrawiając starego gospodarza.~- Radem gościom - rzekł
23   3,  26|           jechał Ziemek młody, syn gospodarza, aby miał staranie o ojcowskiej