Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     słońca poprzedzała uroczysta cisza - tylko ptastwo zaczynało
 2   1,  1 |          ani słychać nie było... Cisza panowała nad lasami, drzewa
 3   1,  5 | stłumione, a po nich następowała cisza, to niby śpiewy nucone półgłosem.
 4   1,  6 |          drugie, potem nastawała cisza, a po niej wybuchy coraz
 5   1,  6 |          nad jeziorem. Na dworze cisza tym lepiej dozwalała słuchać
 6   1,  6 |          opóźnionego się wlokła. Cisza po wrzawie biesiadnej zapanowała
 7   1,  8 |       nawoływania.~Około zagrody cisza panowała, bocian tylko klekotał
 8   1,  9 |         Wtem gęśla zabrzęczała i cisza nastała wielka, gałęźmi
 9   2,  12|        którego dojrzeć nie mógł.~Cisza nastawała ze dniem.~W dali
10   2,  12|          wszyscy umilkli. Trwała cisza długo.~- Mnie już tu nie
11   2,  14|       tych niewiastach znużonych ciszą jednostajną, jaka je otaczała.
12   2,  16|       żadnej. W okolicy panowała cisza. Pogoda była jasna, wieczór
13   2,  16|     szepcząc. Na dworze panowała cisza, jak gdy wicher śmierci
14   2,  18|         ich ogarniał mimowolnie.~Cisza była w lesie, wiatr szedł
15   2,  18|   wieczora panowała nieprzerwana cisza. Ośmielony smerda, związawszy
16   2,  18|          nareszcie spokój dworu, cisza w okolicy, łagodna twarz
17   2,  21|             Nad lasami, dolinami cisza była i ciemności; patrzeli
18   2,  21|   Nadszedł znowu mrok wieczorny, cisza panowała wkoło. Biała pani
19   2,  21|          nic już widać nie było, cisza wkoło, tylko trzask palących
20   2,  21|    padało i trzaskało się. Potem cisza była długa. Niekiedy twarze
21   2,  21|       było strażnika, we wnętrzu cisza grobowa śmierci. Niektórym
22   3,  25|    brzegu. Na brzask się miało i cisza panowała dokoła, na jeziorze
23   3,  29|       wielka, uroczysta panowała cisza. Polanie, wcale nie ulękłszy