Tom,  Rozdzial

501   3,  27 |              obu i trupy ich wyrzucić za wrota. Co chwilę tłum oblegający
502   3,  27 |                lecz Obr zawołany stał za nim i patrzał mu w oczy.~
503   3,  27 |              i gromadka zbrojnych,. a za nią cały tłum gęsty wpadł
504   3,  28 |           Wsadzono go z tyłu na konia za jednym z czeladzi i tak
505   3,  28 |            stronę i drugich namawiać, za co by mu się potem wielkie
506   3,  28 |           nikt. Obawy nie znał, tylko za zdrajcę uchodzić mu się
507   3,  28 |            wielkie, weźmie ich krewną za żonę, byle stale z nimi
508   3,  28 |            deskach pozbijanych, które za stół służyły, postrzegł
509   3,  28 |             wielką zdobycz i zasługę, za którą mu się znaczna nagrody
510   3,  28 |           naród się ich ojcu wypłacił za tyle dobrodziejstw, które
511   3,  28 |            pannę niemiecką, pokrewną, za żonę obiecano, z posagiem,
512   3,  28 |          ukosa, i choć go gniew dusił za gardło, zmógł się, aby przyjąć
513   3,  28 |          starszyzna ostro trzymała, a za najmniejszą winę jednych
514   3,  28 |              Byli i tacy, co w dybach za przestępstwa chodzić musieli.
515   3,  28 |              z posiłkami wnet ciągnąć za nimi, chciano bowiem koniecznie
516   3,  28 |             musiał się tego nasłuchać za wiele i ledwie mogąc powstrzymać
517   3,  28 |          miecz u boku zawadzał, kubek za nadrą go dusił - tak mu
518   3,  28 |           człowiekowi tej zemsty było za mało.~Gdy nocą już stanęli
519   3,  28 |              ale Dobkowi wydał się on za cienkim.~We dwóch więc wzięli
520   3,  28 |             pod pachy. Wziął to sobie za żart Hengo, nie domyślający
521   3,  28 |             do zdrady namówić. Wtedym za wiedzą waszą udał, że się
522   3,  29 |               cofnęli radzi, uchodzić za późno już było.~Na tej więc
523   3,  29 |        naprężona uzda utrzymać mogła.~Za nim stał Luty, Międzyrzeczan
524   3,  29 |              nikt nie widział doma ni za domem z założonymi rękami.
525   3,  29 |             ujdzie. Łado! na nich!...~Za Wizunem i wodzowie, i bliższe
526   3,  29 |          Czarny z nim podążał, Myszko za pierwszym, Poraj i Nagi
527   3,  29 |            wywijając na prawo i lewo. Za nimi w jedną gromadę zbity
528   3,  29 |       kneziach w liczbie niewielkiej, za nimi zwijali się Pomorcy
529   3,  29 |              razem z Myszkiem, goniąc za młodymi Pepełkami. Lecz
530   3,  29 |               wojewodów pójdą pogonią za zbiegami i pomszczą najazd
531   3,  29 |          mogli. Każdy z nich coś miał za sobą i o mało do sporu nie
532   3,  29 |             robić będę.~Sambor, który za Ludkiem stał, odezwał się
533   3,  29 |                Niekiedy obejrzała się za siebie i rumieniła spotykając
534   3,  29 |               Doman wymknął się zaraz za nią; stała u źródła zadumana,
535   3,  29 |             Ja wam czerpać pomogę, ja za was wodę zaniosę - szepnął
536   3,  29 |               zaniosę - szepnął Doman za dzbanek chwytając.~Nie odpowiedziała
537   3,  29 |          Dziwa.~- Im tęskno wszystkim za wami...~Ciągle, słuchając,
538   3,  29 |            żywo, nie śmiejąc obejrzeć za siebie.~Ze spuszczoną głową,
539   3,  29 |             dokazywali, lud prowadząc za sobą...~- Gdyśmy ich zewsząd
540   3,  29 |            się w czółnie położyć, gdy za sobą szelest posłyszał.~
541   3,  29 |           posłyszał.~Śmiejąc się szła za nim stara Jaruha. Widząc,
542   3,  29 |              Co by to było, gdybym ja za was okup złożył, a was z
543   3,  29 |             gdy silną dłonią Wizun go za ramię pochwycił.~- Co się
544   3,  29 |             Źli ludzie źle robili, co za dziw? A tobie co po tym? -
545   3,  29 |              tym? - A co im się stało za to? - Pytał Doman.~Popatrzali
546   3,  29 |        Zerwawszy liść z drzewa, Doman za nim popatrzał prawie szydersko.~
547   3,  30 |               Bumir przodem jechał, a za nim Leszkowie.~Ściśnięci
548   3,  30 |               chaty, w której Piastun za stołem siedział chleb łamiąc
549   3,  30 |                A dlaczego wy prosicie za nich? - nie ci, co nam wprzódy
550   3,  30 |               ręką ni słowem.~Piastun za nimi wyszedł w podwórko
551   3,  30 |               bez oznak kneziowskich, za nimi Bumir i co było do
552   3,  30 |               pytać zaraz, co to była za narada i zbiegowisko.~-
553   3,  30 |               więc Leszkowie przodem, za nimi wojewodowie i Piastun
554   3,  30 |          gromadami ludu. Szli wszyscy za pługiem Piastunowym i kneziowską
555   3,  30 |             wielka ludzkich kości, co za najlepszą wróżbę ogłosił
556   3,  30 |            wszedł bezpiecznie kneź, a za nim starszyzna. Zaczęto
557   3,  30 |             starajcie się, aby rychło za mną pogonić nie mógł, dopóki
558   3,  30 |          brzegu. Złożę okup do chramu za nią, jakiego zażądają, a
559   3,  30 |             dwóch mających je ciągnąć za sobą - i kazał odbijać od
560   3,  30 |             się nie opierała temu, co za dolę i przeznaczenie swe
561   3,  Dop|             przybiera unią. Gdy nagle za Mieszka i Bolesława, syna
562   3,  Dop|                Nie można mu tego mieć za złe, bo każdemu pokoleniu
563   3,  Dop|               których by można uważać za przedstawicieli dwóch później
564   3,  Dop|           przerazili, że czym prędzej za broń porwawszy, bez należnego
565   3,  Dop|         zasadzkę, napadł nań i pobił. Za to szczęśliwe zwycięstwo
566   3,  Dop|               środek, aby obrano słup za metę, do której by wszyscy
567   3,  Dop|            pierwszy: doścignął mety i za słup pochwycił.~Razem z
568   3,  Dop|       wielkich przodków okazuje zaraz za młodu jak najgorsze~skłonności,
569   3,  Dop|        najdobitniej mówiąc, że "gonił za nieprzyzwoitą zabawą i rozpustą,
570   3,  Dop|             do boju i zniewieściałym. za co go Chwostkiem, to jest
571   3,  Dop|         pokosztował, a drudzy uważali za czysty i zdrowy. Król udaje,
572   3,  Dop|           ogłasza jako zasłużoną karę za zbrodnię knowaną przeciw
573   3,  Dop|           wodą otoczonej, myszy płyną za łodzią, pędzą na wieżę,
574   3,  Dop|           tylko jednego syna.~Jeszcze za życia Popiela raz dwaj nieznani
575   3,  Dop|               się cudowną pomnożeniem za sprawą pielgrzymów napoju
576   3,  Dop|           opowiadań ludu służących im za tło i podstawę przyrosło.