Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |            spódnicy? Kropla krwi, a tyle strachu i wrzasku?~Chłopak
 2   1,  2  |     okiennicą, stało teraz otworem, tyle światła wpuszczając, ile
 3   1,  2  |           odmienić go nie może. Nie tyle za bogactwami goni, co za
 4   1,  3  |          nabiorą dla siebie i łupu. Tyle z tego, że nam dzieci poginą;
 5   1,  3  |      znajdzie się ich dziesięć razy tyle, gdyby się mścić chcieli.~
 6   1,  5  |        dziada i u naszych uczyli... Tyle lat! Tyle lat... Widziałeś
 7   1,  5  |         naszych uczyli... Tyle lat! Tyle lat... Widziałeś ich obu? -
 8   1,  11 |             W kubku miodu szczęścia tyle, ile go już na całym świecie
 9   2,  12 |             czyńcież nam niewoli... Tyle naszej uciechy... Kupało...
10   2,  17 |             Staremu kneziowi, który tyle czasu jak złamany i bezsilny
11   2,  18 |        pogoń naciskając, pociski im tyle szkodzić nie mogły. Przodem
12   2,  20 |          rzekł stary ściskając go - tyle miała siły. Wiesz, że ona
13   2,  21 |           ziemi siedzi, a ma go być tyle drugie pod nią, co na niej...~-
14   2,  21 |   odprawiono wiele, nie było go już tyle potrzeba, a odsiecz prędko
15   3,  22 |             że na tym zgliszczu, co tyle okropności widziało, i wiec
16   3,  22 |        mogąc dopytać... Ano nam nie tyle końskich nóg, co ludzkiej
17   3,  23 | nieprzyjaciela policzyć. A było ich tyle, że rachować przestał, bo
18   3,  25 |              zapytał Wizun.~- Dużo? Tyle, ile go było... Zginęli
19   3,  25 |        namyśliła. U brzegu nad wodą tyle kamuszków leży... któż mnie
20   3,  28 |            o której mu Hengo prawił tyle - i owego bogactwa, jakie
21   3,  28 |            się ich ojcu wypłacił za tyle dobrodziejstw, które otrzymał
22   3,  Dop|         ludowym. Legenda ma w sobie tyle wdzięku, że nęciła już nieraz