Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |         udawał, że tylko towarem swym jest zajęty. Lękając się
 2   1,  4  |    braterskiej zgodzie. Płacz po swym ojcu, narodzie! Naród zapłakał
 3   1,  5  |          postępował spokojnie za swym przewodnikiem. Minąwszy
 4   1,  6  |       matek uczyły, aby je oddać swym dzieciom, poświęcone wiekami,
 5   1,  9  |          W świetlicy na posłaniu swym leżał trup starca blady,
 6   1,  9  |      gałęźmi zielonymi.~Doman ze swym dworem dotrwał do końca,
 7   1,  10 |   Dziupla stała próżna i czarnym swym otworem jak paszczą ziała
 8   1,  10 |          ku niemu rzuciła, oczom swym nie wierząc prawie. Otoczono
 9   2,  14 |          się z tego czynu ślubem swym i popełnionym na niej gwałtem.
10   2,  15 |    Kneźna rachowała na to, że go swym głosem i słowem łagodnym
11   2,  16 | Brunhilda z rękami załamanymi za swym pacholęciem - krzyk stał
12   2,  18 | Mimowolnie Chwostek rozśmiał się swym dzikim, szyderskim śmiechem.
13   2,  19 |      odpowiedział Piastun - żyję swym obyczajem; drzwi moje nie
14   2,  19 |         świat odrodził, a życiem swym ją poświadczył. Spełniły
15   2,  19 |       lękać... będzie na grodzie swym siedział spokojnie... a
16   3,  25 |         gdy mnie Żywie płaszczem swym odziało... nie widziałam
17   3,  25 |       Wizuna... O smutnym weselu swym Doman mówić nie umiał. Wizun
18   3,  27 |       więcej. Ze ślepym Leszkiem swym zamknął się w osamotnionym
19   3,  28 |        gdy pod szopką zajęty był swym rzemiosłem, nadszedł doń
20   3,  28 |    młodzi kneziowie z niemieckim swym krewniakiem siedzieli na
21   3,  29 |          krew nie trysła, a Luty swym obuchem w piersi zmierzywszy
22   3,  Dop|         taką właśnie, jak dawnym swym władcom pod starą Upsalą