Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |     Wisza, u którego miód stary stoi...~Stary poruszył się z
 2   1,  4 |    słuchał rady. Wojsko zebrał, stoi w polu, u Dunaju legł obozem...
 3   1,  9 |         Pusty w lesie dwór twój stoi, dzieci twe ojca nie mają...
 4   1,  11|   plasnęła. - Już wiem! Dąb tam stoi dziuplasty, wygniły, pod
 5   2,  14|      duchy każą i ukażą... Kneź stoi na świetlicy... wysoko...
 6   2,  18|    rzekł smerda cicho - kneź tu stoi nie opodal, żebyście mu
 7   2,  21|      Ludzie patrzą z wałów, mur stoi przed nimi, głowa przy głowie,
 8   2,  21|       stolowanie w wieży wlazł, stoi, liczy i policzyć nie może.
 9   3,  22|   prosić się, bo u każdej stróż stoi czujny dniem i nocą, a pyta
10   3,  22|        naraz do chramu. Kontyna stoi na podwyższeniu z trojgiem
11   3,  22|         wody prowadzą... Bóstwo stoi całe złocone w koronie na
12   3,  22|         przez miód, który w nim stoi, i rzeczono mi, że niepokój
13   3,  25|  jastrząb przy niej królewiczem stoi i za rączkę ją bierze...~
14   3,  25|         do łodygi - aż tu panna stoi i płacze.~- Poznałeś mnie
15   3,  25|       pająk do niej... królewna stoi i płacze.~- O doloż ty moja,
16   3,  25|      sobie:~- Nie pozna mnie...~Stoi, stoi na drodze, jedzie
17   3,  25|         Nie pozna mnie...~Stoi, stoi na drodze, jedzie król na
18   3,  25|         na koniku... co za baba stoi?~Kazał dać jej miłosierdzie,
19   3,  25|         Patrzy, żebraczka stara stoi... rzuca jej pierścień złoty.~
20   3,  27|         was nie chcę, nie znam. Stoi was tu dwóch zdrowych i
21   3,  29|         ją, nim zobaczył.~- Ona stoi tam! - zawołał. - Dziwa!
22   3,  30| zaradził na to, patrzą, na polu stoi bezpański pług nowy, parą