Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |    nogę skaleczoną wskazywał. Rana jego głębsza była, bo płachty
 2   1,  3 |       dodała:~- Nie ma ich od rana. Poszły w las wszystkie
 3   1,  6 |      ogień jasny palił się od rana.~Niewiasty chleb właśnie
 4   1,  6 |    chłeptać w kałużach, jak z rana zawodziły i płakały niewiasty,
 5   2,  12| niemal tę ziemię okrywały.~Od rana widać tu już było młodzież
 6   2,  13|   tajemnicę, bo dla mężczyzny rana przez dziewkę zadana bezczestną
 7   2,  13|   niemu - nie w porę tobie ta rana i choroba.. U nas źle, nam
 8   2,  13|      spać będzie do jutra, do rana, a snu mu przerywać nie
 9   2,  13|     resztę musiałby czekać do rana. Na to nie było sposobu.
10   2,  13|     bok Dużego.~- Ja do jutra rana tu stać nie mogę - rzekł
11   2,  13|     zagrodą na ziemię, z nową raną, jęczał, pięście wyciągając
12   2,  16|       czekać z nim musiano do rana. Chwost po dziennym niepokoju
13   2,  17|      blady, bo mu się jeszcze rana nie zgoiła, przewodził między
14   3,  22|     kark siędzie.~Nazajutrz z rana i Doman podjechał do wrót
15   3,  23|    dla nakarmienia ludzi i do rana przeciągnęło się ucztowanie
16   3,  24|      zdobiły.~W chacie już od rana nie ustawały pieśni na chwilę,
17   3,  25|        usnął mocnym snem - do rana.~Opatrzywszy go Wizun znowu
18   3,  25|     też spać się nie kładł do rana - siedzieli czatując u brzegu.
19   3,  25|      szyję w wodzie stojąc do rana, dopiero o brzasku znalazł
20   3,  26|   lękał ubogi człek, gdyby od rana, jak skoro wieść poszła
21   3,  29|    rany zaraz wyjęto drzewce, rana została głęboka, noga była
22   3,  30|     jeszcze na Lednicy ze swą raną, powoli do zdrowia i sił