Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |  Chłopak milczał, starszy coś mruczał jeszcze, ku górze patrzał,
 2   1,  2 |        Kto wam tu co zrobi? - mruczał - kraj szeroki, pustynie -
 3   1,  3 |   Bogi mocniejsze od niego -- mruczał Wisz - a i gromada silną
 4   1,  4 | stanąwszy ręce wyciągnął, coś mruczał i ziele jakieś nań rzucał.
 5   1,  4 |         O czym wam śpiewać? - mruczał jakby sam do siebie ślepiec. -
 6   1,  6 |         i stada...~Śmiał się, mruczał i drzemał tak. Hengo nie
 7   1,  7 |    się wnijścia, ale pachołek mruczał, że kneź Miłosza nie dopuszcza
 8   1,  7 |        Nie byłbym lepszy... - mruczał niezrozumiale.~Wisz spojrzał
 9   1,  9 |   podjedżdżając coraz bliżej, mruczał.~- Milcz, ty, stary zuchwalcze!
10   1,  9 |     zwiesił, brodę szarpnął i mruczał.~- O! - rzekł - niejednej
11   1,  11|       i braterstwie. Strumień mruczał zrozumiałą mową, ptaki śpiewały
12   2,  14|     drżał otulony płaszczem i mruczał. Kto by był zbliżył się
13   2,  15|     Kneź pięścią w stół bił i mruczał - miodu sobie podawać kazał.
14   2,  15|       oczyma w nią wlepionymi mruczał tylko. Stanęła przed nim
15   2,  17|     Nie ujść przeznaczenia! - mruczał.~Wtem spojrzał na oślepione
16   2,  20|   wody!~Zmilczał Doman: Mirsz mruczał.~- Zaczepicie licho, gdy
17   2,  20|    stary Mirsz w wierzbie coś mruczał. Nad wieczorem podszedł
18   2,  21|       ręce kneźna, a Chwostek mruczał:~- Nie będą śmieli! Poburzą
19   2,  21|     Chwostek patrzał na nich, mruczał gniewnie jak niedźwiedź,
20   2,  21|     nakazywali ciszę, ale lud mruczał groźno. Ze studni na powrozie
21   3,  27|   starego Miłosza wyciągnięty mruczał niedźwiedź jego nieodstępny
22   3,  27|   obcy i ludzi czując nowych, mruczał dziko. Zdawał się czekać