Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |         więcej go znoszą.~- My też mamy go od morza i od lądu, z
 2   1,  5  |       oszczep i dzidę nosił. Ludzi mamy mało, miłościwy panie...
 3   1,  7  |          ale nie przetoż się lękać mamy i siedzieć po norach. Z
 4   1,  10 |             A siły my na niego nie mamy - wołał Rudan - nie mamy...~-
 5   1,  10 |           mamy - wołał Rudan - nie mamy...~- Siła się znajdzie,
 6   2,  13 |            zapytał Doman.~- Co się mamy liczyć... Leszki pójdą wszystkie
 7   2,  15 |  Pojednajmy się wszyscy, pogódźmy, mamy i tak dosyć nieprzyjaciół,
 8   2,  16 |      odezwała się Brunhilda.~- Nie mamy sił po temu - odezwał się
 9   2,  19 |     płochymi czynią - trucizna to. Mamy ziemię swą, co nas żywi,
10   2,  19 |     Miłosza, złamanego starca, nie mamy się co lękać... będzie na
11   2,  21 |             Alboż to oszczepów nie mamy? - rzekł młodszy, którego
12   3,  22 |           siła, choć i jednego nie mamy... o posłuszną gromadę trudniej
13   3,  22 |        Myszko Krwawa Szyja - dosyć mamy czasu na losy rzucać...
14   3,  22 |           poczynać, kiedy wolę swą mamy. Wstał Doman.~- Czemu nie
15   3,  22 |           gorsiśmy od nich, mienia mamy tyleż albo i więcej, ziemi
16   3,  26 | powiedziała jaka, że małego wybrać mamy? - Nie - odparł młodszy -
17   3,  26 |            sobie.~- Pana dotąd nie mamy, swobody aż nadto. Tymczasem
18   3,  26 |           dzieci naszych. Ładu nie mamy, nieład panem. Ład czyńcie.~
19   3,  28 |         drogę ukazywali, a do tego mamy ludzi. Z dwojga rąk, choćby
20   3,  30 |      przynoszą, radźcie, co czynić mamy. Szmer powstał między starszyzną
21   3,  30 |            Radźmy, jako je uczynić mamy - odparł Piastun - niechaj
22   3,  Dop|        przymierzu z Germanami, nie mamy o niej tylko podania ciemne.