Tom,  Rozdzial

 1   1,  5 |        srebra i złota! Ze wszystkimi kmieciami tak, miłościwy panie...~-
 2   1,  5 | przyprowadzili, który był zbiegł i z kmieciami się wąchał... Trzeba mu
 3   1,  5 |         panowanie, lud niedobry... Z kmieciami nieustanne spory, ale ich
 4   1,  7 |          Chwostek ma swoich i między kmieciami, że Leszki się rozrodziły
 5   1,  8 |            ten człek między bogatymi kmieciami więcej znaczył od najzamożniejszych.
 6   2,  15|              dość, skończyć trzeba z kmieciami. Niech da ludzi, ile może,
 7   2,  15|             jeszcze kupą stała, co z kmieciami przybyła; zobaczywszy swych
 8   2,  16|          ręce, za późno! Nie pójdę z kmieciami, ale nie pójdę z oprawcą
 9   2,  16|             bólem i przekleństwem.~Z kmieciami nie pójdę - bom kneź i pan
10   2,  16|      będziemy - rzekł spokojnie. - Z kmieciami my na swój ród nie pociągniemy,
11   2,  16|               Wyście nie ze mną, a z kmieciami trzymali, musieliście zginąć!
12   2,  17|              stary - ręką tylko... Z kmieciami nie trzymam, bom innego
13   2,  17|           nie myślicie pewnie z tymi kmieciami się łączyć... Co wam do
14   2,  17|       otoczony żupanami, władykami i kmieciami.~Do nikogo nie przemówiwszy
15   2,  19|                spytał gość.~- Między kmieciami a kneziem sprawa - mówił
16   2,  19|         potem, co uczynił Chwostek z kmieciami i ze stryjami swymi, i że
17   3,  22|         Roiło się już przybywającymi kmieciami, żupany, władykami dokoła,
18   3,  22|            się także dosyć i stali z kmieciami na równi w prawie, nie chcąc
19   3,  26|          mówić o nim, chociaż między kmieciami jednym z najuboższych był.~
20   3,  29|              miało między Leszkami a kmieciami. Młodzi kneziowie, ufni
21   3,  30|           przede mną i starszyzną, i kmieciami, niech rzekną, czego chcą.
22   3,  30|             Polan, między Leszkami i kmieciami na dawnym zakonie żyć mającymi