Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |         nic, nie posuwając ręki dziewczyna cofnęła się powoli. Ojciec
 2   1,  9 |          rumieniąc się zawołała dziewczyna - i czarów nie znam, i Domana
 3   1,  11|         wyciągnęła ku niej rękę dziewczyna. Jaruha pilnie wpatrywać
 4   2,  12|           Ja... - poczęła cicho dziewczyna - ja, bo moja dola inna
 5   2,  12| śpiewając sama.~Sparta na dłoni dziewczyna obrywała bylicę z wianka,
 6   2,  12|        struga krwi przystygłej.~Dziewczyna siedziała zamyślona, to
 7   2,  12|          odezwała się nareszcie dziewczyna patrząc w ziemię - pożegnam
 8   2,  13|    okłada ranę - mówił Duży - a dziewczyna z koniem do domu uszła.~
 9   2,  13|        zadała! Dziewka! Wiszowa dziewczyna Wyrwała mi się z rąk jak
10   2,  14|        podparła znowu i dumała.~Dziewczyna szła drożyną wskazaną. O
11   2,  14|     odpowiedziała rumieniąc się dziewczyna.~- Doman! Domanl - ręce
12   2,  14|      cierpieć, jaką duchy dały. Dziewczyna jej nie winna.~Byli sami
13   2,  14|     szanują... Miejsce święte i dziewczyna poświęcona.~Chwostek się
14   2,  20|   blaski pobłyskiwały niekiedy.~Dziewczyna siedziała nieruchoma i zadumana,
15   2,  20|           odpowiedziała wstając dziewczyna, której przytomność powróciła -
16   2,  20|     obawą zbliżyła się ku niemu dziewczyna.~- Możecie zabić mnie zaraz,
17   2,  20|           Zarumieniła się mocno dziewczyna - zadrżała, faruszek biały
18   2,  20|       się po chramie.~Pomyślała dziewczyna, że mu koniecznie powiedzieć
19   2,  20|         może i tamta!~- Zdunowa dziewczyna za żupana? - rozśmiał się
20   3,  25|      trupa tej, co wczoraj była dziewczyną, a umarła oczepiona!...
21   3,  25|     progu, nie pokazała się już dziewczyna ani tu, ani około chaty.
22   3,  25|   człowieku dzieje... Tak! tak!~Dziewczyna, zarumieniona mocno, spojrzała