Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |    parę razy spojrzał ku niej; dziewczę zarumienione cofnęło się
 2   1,  11|        Kupałę!~Uśmiechnęło się dziewczę. Żywia swoją jej dłoń podała.
 3   2,  12|     się jej na szyi i płacząc. Dziewczę długo jeszcze drżące słowa
 4   2,  12|           pół śpiewając mówiło dziewczę -żegnaj ty mi na wieki!
 5   2,  14|    kamieni sterczała nad wodą; dziewczę wysiadło i wyszło.~Na ostrowiu
 6   2,  14|   spokojnie patrzył i słuchał. Dziewczę wymówiło te wyrazy szybko,
 7   2,  14|        i pytał znowu o Domana.~Dziewczę opowiedziało swą przygodę
 8   2,  14|      nie umiem - odpowiedziało dziewczę. - Wróżby nakazać nie można,
 9   2,  18|       naczyniem lub niedorosłe dziewczę zarówno się za nieszczęśliwą
10   2,  20| pokaleczyć, bylebym pochwycił. Dziewczę, potrząsając głową, zarumieniło
11   2,  20|      oczy Domana na nią padły. Dziewczę było wypieszczone, bo ani
12   3,  24|         bo w gardle zasycha... Dziewczę zarumieniło się, zmieszało,
13   3,  24|       milcząc podała go Mili i dziewczę napełniło raz drugi.~Jaruha
14   3,  24|      chciała wstać, nie mogła, dziewczę ją podniosło z ziemi. Podparła
15   3,  25|   gdzie się płótno rozchyliło, dziewczę postrzegło szeroką bliznę,
16   3,  25| Dopiero wychodzące we drzwiach dziewczę podniosło nań oczy nieśmiałe,
17   3,  25|      wrotycze, dziewięciosiły.~Dziewczę już uzbierawszy to, co jej
18   3,  25|         a to bym ci pomogła...~Dziewczę główką obojętnie rzuciło,
19   3,  25|   pięknej królewnie? - rzekła.~Dziewczę nie śmiejąc jeszcze podnieść
20   3,  27|       ciągle nad nimi. Dano mu dziewczę piętnastoletnie, a że ślepota
21   3,  29|       co powiedzą - zamruczało dziewczę - gdy was tu zobaczą?~-
22   3,  29|       słuchając, odwracało się dziewczę, potem, jakby co rychlej