Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |        mną, niewiasty plaskały w dłonie, starzy po ojcach płakali.
 2   1,  4 | roztrzaska, gardła mu nie zduszą dłonie i piorun go nie zabije,
 3   1,  6 |          kneź plasnął w szerokie dłonie. Na ten znak smerda skinąwszy
 4   1,  7 |         twarz i czoło. Klasnął w dłonie. Z bocznej izby, uchyliwszy
 5   1,  9 |       rozrzuconymi włosy bijąc w dłonie, drapiąc twarze i piersi,
 6   1,  9 |        wszyscy przytomni bijąc w dłonie, podnosząc ręce, w górę
 7   1,  9 |         białe, ale młode jeszcze dłonie... Któż policzy, kto wyśpiewa,
 8   1,  10|     rękawem. Pokaleczona głowa i dłonie nie wstrzymały go od nowego
 9   1,  10|        Łado!~I cieszyli się, i w dłonie klaskali.~Inni milczeli...
10   1,  11|       potrzęsła. ~- Rodzone dwie dłonie, siostrzyne... - poczęła
11   2,  15|       życia służyć mogło. Drżące dłonie chwytały mur zimny.~- Nie
12   2,  21|          i za kolana ściskali. W dłonie plasnął z przestrachem.~-
13   3,  24|        na drodze i - płaszcząc w dłonie druhny wołać zaczęły:~-
14   3,  24|       która czoło i oczy tuląc w dłonie wołała:~- O doloż moja -
15   3,  25|        miał wziąć? Za słabe były dłonie.~Wszyscy na starego Wizuna
16   3,  26|          Drugi laskę białą dał w dłonie. Proszono znowu gości obcych,
17   3,  27|  straszliwie, tarł czoło i łamał dłonie; wiatr długą, siwą brodę
18   3,  29|        oszczepem, jakby mu palił dłonie. Podrzucał go i chwytał,
19   3,  29|         ich, podnosząc zbroczone dłonie, okrzykiwały zwycięstwo.~
20   3,  30|      serca wasze, podajcie sobie dłonie, przebaczcie urazy, zapomnijcie
21   3,  30|         Nie lepiejże podać sobie dłonie? Bronić wspólnymi siłami!
22   3,  30|  rozległa okolica.~Zaczęto potem dłonie sobie podawać i stała się