Tom,  Rozdzial

 1   1,  5 |          ja ich nie widziałam tak dawno - dodała - odebrano mi ich
 2   1,  6 |             Wiec zwołać potrzeba, dawno go nie było i ludzie się
 3   1,  7 |     dokończył, rzekł:~- Hej, hej! dawno bo należało na to gniazdo
 4   1,  7 |           na tym, aby się zebrał, dawno go już nie było - rzekł
 5   1,  7 |          mnie, pożrę je i umrę... Dawno mi się umrzeć należało,
 6   1,  8 |           nie lękał się o siebie, dawno mu było już tęskno do mogiły,
 7   1,  10|     zielonym. W środku opuszczona dawno stała z dachu prawie odarta
 8   1,  10|   spustoszą... Siedzieliby cicho. Dawno na nas zęby ostrzą. My ludzie
 9   1,  11|        zostać nie mogę... a tobie dawno się w głowie przewróciło,
10   2,  13|          przebieglejszy od niego, dawno przewidział, ku czemu to
11   2,  13|    widział nigdy, chodziły wieści dawno, jako o złośliwej istocie
12   2,  15|          pani.~- Wiedziałam ja to dawno, mówiłam dawno - rzekła -
13   2,  15|   Wiedziałam ja to dawno, mówiłam dawno - rzekła - tylko Sasi im
14   2,  18|          i kniei.~Chwostek, który dawno na koniu nie siedział, lasu
15   2,  20|      mówiono o nim, że mógłby był dawno garnki przestać lepić i
16   2,  20| powychodziły.~Żony stary potracił dawno, a miał ich razem dwie,
17   2,  20|          i żyć z wami nie mogłam. Dawno, w dzieciństwie, ślubowałam
18   3,  22|      dowiedzieli się tylko, iż go dawno doma już nie było.~Ciągnęli
19   3,  22|       Wszak ci to powiadają u nas dawno, że gdy starszyznę wybierać
20   3,  22|            który go i nie widział dawno, i nie słyszał o nim nawet.~-
21   3,  24|          na nic nie żałował.~Miód dawno sycony na to wesele stał
22   3,  29|        oszczepami.~Słońce się już dawno ku zachodowi chyliło, wrzawa