Tom,  Rozdzial

501   3,  29 |            miano. I teraz też usta mu się śmiały jak do najmilszej
502   3,  29 |            towarzysze. Ustami lała mu się krew.~Bolko Czarny także
503   3,  29 |         ostatnim wysiłkiem oszczep mu wraził w nogę. Choć z rany
504   3,  29 |            tylko z bólu, ale twarz mu się śmiała i oczy błyskały
505   3,  29 |           I mnie byście wzięli, ja mu będę głowę na kolanach trzymał:~
506   3,  29 |           skaleczył. Dobek wskazał mu na nogę.~- A ty... gdzie
507   3,  29 |           na nogę.~- A ty... gdzie mu ten raz oddałeś? - zapytał.~-
508   3,  29 |       chwytając.~Nie odpowiedziała mu nic, oczy jej przebiegły
509   3,  29 |         nawet nie dostrzegł, kiedy mu się wymknęła.~Nie mógł też
510   3,  29 |            zobaczyć dziewkę, która mu z oczów znikła. Ale tu jej
511   3,  29 |           zasłoniła usta, a w ucho mu rzuciła:~- Już teraz, jak
512   3,  29 |       Popytajcie Wizuna. Zabierali mu stróżki kneziowie, brali
513   3,  29 |           sen przez całą noc oczów mu stulić nie chciał. Nade
514   3,  30 |           co mówił Piastun, i kneź mu rękę dał przy świadkach. -
515   3,  30 |          gości wstał i prosił, aby mu jako druhowi słowo rzec
516   3,  30 |         wstało jasne i wesołe, aby mu przyświecać. Piast ze starszyzną,
517   3,  30 |           pługa idąc, towarzyszyły mu nie trwożąc się ani śpiewem,
518   3,  30 |       dworu ul kazał postawić, aby mu jego barcie leśne przypominał.
519   3,  30 |       znalazł więcej świadków, niż mu było potrzeba, i musiał
520   3,  30 |        zawsze wychowańca i radował mu się wielce. Nie wątpił też,
521   3,  30 |     zręcznie zaszedł jej drogę, że mu się wymknąć nie mogła.~Wolała
522   3,  30 |            Wolała tedy stanąć, aby mu nie okazać, że się go lękała:
523   3,  Dop|    wewnętrzne urabianie się, które mu dało siłę życia~Długosz,
524   3,  Dop|           swojego czasu. Nie można mu tego mieć za złe, bo każdemu
525   3,  Dop|        Smok pożera łakomie rzuconą mu pastwę i płomieniem w trzewiach
526   3,  Dop|            zgonie, wdzięczny sypie mu mogiłę na górze Lassocie
527   3,  Dop|         ozdobami misternymi, jakie mu narzucono.~Powracający po
528   3,  Dop|    wielkimi szczegółami. Przyznaje mu przymioty nadzwyczajne,
529   3,  Dop|           jego obecne przypominały mu pierwotnego stanu prostotę".~
530   3,  Dop|            swoją dla przypomnienia mu ubóstwa, wziął z sobą swoje