Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |        on też, milcząc, do niej powrócił. Tymczasem na dany znak
 2   1,  6 |   wyszedłszy od kneziowej pani, powrócił na pierwsze podwórze. Znalazł
 3   1,  6 |      chciał, do koni co rychlej powrócił.~Niepokój jakiś na grodzie,
 4   1,  8 |         doniósł?~- Smerda z tym powrócił z łowów - odezwał się Sambor. -
 5   2,  16|         syny! - rzekł w duchu i powrócił znowu lec na ławie.~Było
 6   2,  16|       nich niecierpliwie. Mucha powrócił i przybycie ich obiecywał
 7   2,  16|        Mściwój znowu do swojego powrócił.~- Prawdę się wam rzec godzi,
 8   2,  18|         Jaruhę znacie...~Smerda powrócił do stojącego Chwostka~-
 9   2,  19|     kraju działo. Piastun znowu powrócił do tego, iż wszystko zło
10   2,  19|       umęczony zmartwychwstał i powrócił do nieba.~- Tak się stało? -
11   2,  20| zadumany, zakręcił się, stanął, powrócił i poszedł błądzić po ostrowie.~
12   2,  20|        usiadł do łodzi i na ląd powrócił. Stary Mirsz siedział jeszcze
13   2,  21|     zagrody do zagrody biegają.~Powrócił drugi około południa, prawił
14   2,  21|    długo, pogardliwie i do izby powrócił.~Późno w noc biała pani
15   3,  22|         swoich barci do zagrody powrócił, właśnie Dobek zajeżdżał
16   3,  26|       go opuszczać nie chciała, powrócił Piastun do chaty swej, żegnany
17   3,  28|         radzić, co miał czynić. Powrócił z postanowieniem, aby korzystać
18   3,  28| złożywszy sam jeszcze do swoich powrócił.~Miał Dobek czas i zręczność
19   3,  29|  niezdrowo. Wizun już na ostrów powrócił, dzidę we krwi zmaczawszy,
20   3,  29|     zawczasu przed bitwy końcem powrócił do chramu, w ofierze niosąc
21   3,  30|         rozjechali, a Doman też powrócił do siebie - chodził długo