Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |    człowiek spokojny, zaopatruję, komu czego trzeba... aby żyć...~
 2   1,  4  |        pieje, a słuchać go nie ma komu. Niech się uczą lasy, jak
 3   1,  8  | nienawidzą! A co ja winien? Co ja komu winien?... Albo to ja taki
 4   1,  8  |           wasza... kogo mam słać, komu zawierzyć, najlepiej sobie.~
 5   1,  9  |           płakali. Nie było nawet komu o pogrzebie pomyśleć, bo
 6   2,  12 |          porwać sobie dziewczynę? Komu jej nie dają po woli, musi
 7   2,  12 |  poleciała... Nie było mnie gonić komu, ludzie przy panu zostali.~
 8   2,  20 |         nigdy nie postawił ani go komu sprzedał. Próbował go sam,
 9   2,  20 |       wszelkie miłosne tajemnice. Komu kogo chciała, temu go dała.~
10   2,  21 |          niech się będzie pomścić komu...~Chwostek się gniewać
11   3,  24 |           Uciekajcie, uciekajcie, komu życie miłe. Ludzie, ratujcie
12   3,  25 |           prowadzić, nie ma kazać komu, zginiem, gdy tak potrwa
13   3,  25 |       znowu Domana przyniosła! Co komu przeznaczone, to nie minie...~
14   3,  25 |   dokończyła Jaruha. - Hę! hę? Co komu przeznaczone, nie minie!~
15   3,  26 |       wybrać nie umieli. Nie było komu rozkazywać ni kogo słuchać,
16   3,  26 |    rozkazywać ni kogo słuchać, ni komu dowodzić a wrogów odpierać.~
17   3,  28 |         zagrodach nie bardzo było komu, a trafiało się często,
18   3,  29 |           trwać było trudno, lecz komu braterstwo przyrzekł raz,
19   3,  29 |       padł, nie stało już walczyć komu ani kogo zabijać. Starszyzna
20   3,  30 |      zawsze "na głowy" zakładano. Komu na inną nie stało, koguta
21   3,  Dop|       umiejąc uderzać w trąby. Bo komu obca jest wojna, słuszna,