Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |            ledwie pomoczywszy nogi.~Drugim brzegiem, wyższym nieco
 2   1,  1  |           czego u jednych zbytek, a drugim brak, niżeli napadać zbrojno
 3   1,  3  |             I nie tylko mnie, ale i drugim.~- Za cóż ja idę? - nieśmiało
 4   1,  5  |         śpiewy nucone półgłosem. Na drugim cyplu zamkowym psy jakoś
 5   1,  7  |          Jam jej sobie nie znalazł, drugim też dać nie potrafię, gdzie
 6   1,  9  |       ludzie w bród przebyli wodę i drugim brzegiem znać nazad po cichu
 7   1,  9  |            najdroższego, co ojcu na drugim świecie służyć mogło...
 8   1,  10 |          zasępiły czoła i jednym, i drugim... Słowan zamilkł, głowę
 9   2,  12 |     zawodzące, parobków z Ludkiem w drugim końcu zebranych. Ludek miał
10   2,  14 |              Kto wie, co z końmi na drugim brzegu się dzieje?~Kneź
11   2,  17 | niedźwiedziej skórze rozesłanej pod drugim dębem leżał sparty oburącz
12   2,  19 |           co by to znaczyło, gdy na drugim i trzecim miejscu pokazały
13   2,  20 |           niego, nie w jednym, to w drugim, paliło się zawsze, a u
14   2,  20 |       jezioro pioruny biły jeden po drugim, a deszcz lał strumieniami.
15   3,  22 |          tym, co przewodzili, że za drugim razem wiec nie darmo się
16   3,  23 |          roznosiły postrach jednym, drugim przeczucie zwycięstwa.~W
17   3,  26 |           nie godzą - rzekł - jedni drugim zazdroszcząc i lękając się
18   3,  27 |             pod dębem na uboczu, za drugim Leszko z Biełką siedzieli
19   3,  29 |      wojewodowie stali, jeden przed drugim dobijając się tego, by na
20   3,  30 |          śmiejąc się razem. Ludek z drugim bratem, który wybiegł z
21   3,  Dop|          stanowi materiał dziejowy. Drugim jest to, co się odgrzebuje