Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |     ostrożny... oczy biegały żywo... Ruchy ciała zręczne i
 2   1,  1 |     słowa. Poruszyło się coś żywo za gałęźmi i wnet spod nich
 3   1,  3 |      ucha, zasłonił dłonią i żywo, długo mu coś szeptać zaczął.
 4   1,  4 |   ziemi. górą obłoki pędziły żywo, wyprzedzając się i kłębiąc.
 5   1,  5 | odprawiła pacholę za drzwi i żywo przybliżyła się do Niemca.
 6   1,  7 |     godził pierwszy, biegnąc żywo na przełaj, aby go nie mógł
 7   1,  8 |    miasto wici wziąć... i... żywo...~Zamiast strachu Wisz
 8   2,  12|    podano dziewczynie, która żywo i zręcznie pod stos ją podłożyła.
 9   2,  13|       E! e! co będę kłamał - żywo zawołał, jakby z trochą
10   2,  14|   się od przychodzącej skrył żywo.~Szła droga pomiędzy dwoma
11   2,  16|   Wywlec to ścierwo precz! a żywo! Co tak wielkie otwierasz
12   2,  18|      i począł mu coś szeptać żywo do ucha, wpadł potem w gromadę
13   2,  19|  nasze...~Stary silną dłonią żywo wrota na oścież otworzył.~-
14   2,  20|      wieczerzę - zwinęła się żywo. Doman siedział zamyślony
15   3,  24|  nasza, o dolo! Smagajcie, a żywo, niech dusza wyleci z ciała,
16   3,  25|     było gorące i serce biło żywo. Rany się pozamykały i przyschły.~
17   3,  25| przyłożywszy, cofnęła się co żywo, a za drzwi wyszedłszy,
18   3,  25| Jaruha. - Nie może to być! - żywo odparł Doman.~- Może! ja
19   3,  28|     nami szli, pociechy jako żywo mieć nie będziemy, chybabyście
20   3,  29| dzbanek z wodą i poczęło iść żywo, nie śmiejąc obejrzeć za