Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |       wyciągnął, coś mruczał i ziele jakieś nań rzucał. Lecz
 2   1,  11|     karzeł - ratuj mnie, a daj ziele.~Widząc pokaleczonego, dziewczęta
 3   2,  13|     poszła mokre jakieś niosąc ziele do chorego. Położyła mu
 4   2,  14|    mówiąc stara dobywała suche ziele i garnek z węglem nabranym
 5   2,  14|       kazała na ziemi. Rzucono ziele na nie i dym gęsty, przykry,
 6   2,  18| grodzie, bo i tam przychodziła ziele nosząc do pani. Posądzano
 7   2,  18|        co mi nakazano, zbieram ziele na leki i na uroki, na czynienie
 8   2,  18|    stał strwożony.~- Cóż to za ziele zbierasz? - zapytał rozbrajając
 9   2,  18|        niej mam... i teraz jej ziele niosę... Jeśli chce, to
10   2,  18|      wiem nic!~Siadła prędko i ziele zaczęła przebierać skwapliwie.~
11   2,  20|    odczyniała czary, rozdawała ziele.~Uchyliła się opona Doman
12   2,  20|       dłoniach starła na proch ziele, rzuciła je do kubka dla
13   3,  24|    zaczyniać i odczyniać? Może ziele jej nieskuteczne?... Dajże
14   3,  24|         o! o! nosiłam i ja jej ziele, na młodziku! rwane po mogiłach...
15   3,  24|    chwyta... o lubczyku, dobre ziele, prośże ty mnie na wesele!...~
16   3,  24|         o chmielu, cudowneś ty ziele, przez cię jest szczęśliwych
17   3,  25|    wzdrygnął. - A ona ci teraz ziele nosi!~. - Nie pleć, babo -
18   3,  25|        się was boi, chodzi jak ziele mrozem zwarzone...~I trzęsła
19   3,  25|   poleciał za morze, z góry na ziele padł, dzióbem je pochwycił,
20   3,  25|  dworze wielki był, przyłożyli ziele do serca, aż chłopak wstał,