Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 | powierzchnią wody. Minęli ją... i wyszła znowu z głębiny... na włosach
 2   1,  2 |      jakby gniewne... a po chwili wyszła obdarowana, w końcu fartuszka
 3   1,  3 |        chaty się ozwały, gdy Jaga wyszła załamawszy ręce, domyśliłby
 4   1,  3 |          spotkać spodziewał.~Jaga wyszła naprzód i pośpieszyła ku
 5   1,  4 |          na gród swój naród woła, Wyszła z wianuszkiem u czoła, w
 6   1,  6 |     czekając na starą babę, która wyszła milcząca i powiodła go za
 7   1,  7 |           izby, uchyliwszy drzwi, wyszła niewiasta tak olbrzymiego
 8   2,  13|       pokręciwszy się około ognia wyszła mrucząc.~- Źle z nami -
 9   2,  13|      nasycił, sapał tylko. Jaruha wyszła na podwórze, gdzie się rozrywała,
10   2,  13|         długim oczekiwaniu Jaruha wyszła objawiając, że skutkiem
11   2,  16|           żona milczeli posępnie. Wyszła blada pani i nie było jej
12   2,  16|         dalej biesiada. Brunhilda wyszła, bo się dzbany wypróżniły,
13   2,  17|     puszczono go wnet i sama pani wyszła przeciwko niemu.~Byt on
14   2,  20|          z wolna uchyliła oponę i wyszła.~Opodal, za dwoma typami
15   2,  20|         brzmiąc smutno.~Dziwa też wyszła i śpiewać poczęła, sama
16   2,  21|       ruszą z łożyska.~Biała pani wyszła i wróciła. Głowę zawinęła
17   2,  21|           i od radła.. motłoch...~Wyszła Brunhilda, spojrzała dokoła,
18   3,  23|         gdy twarz osmalona na jaw wyszła - Ludek zawołał:~- O! ten
19   3,  26|          do grodu starszyzna była wyszła na spotkanie.~- Miłościwy
20   3,  26|        zagrody, zapłakana jeszcze wyszła przeciwko panu swojemu Rzepica.