Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |       nawoływania drobnej drużyny. Wysoko pod chmurami płynął orzeł
 2   1,  4  |           ucina, na żerdź go wtyka wysoko. Patrzaj, narodzie mój miły,
 3   1,  7  |           otaczające grodzisko tak wysoko sięgały, iż spoza nich budowli
 4   1,  10 |        głowy.~Słońce się podniosło wysoko, minęło południe, na uroczysku
 5   2,  14 |     niewyraźnego, podnoszącego się wysoko, aż pod strop i dach. Była
 6   2,  14 |          Kneź stoi na świetlicy... wysoko... dołem ludzie się gniotą,
 7   2,  16 |           te gody.~Już słońce było wysoko, gdy na polu pod lasem jezdni
 8   2,  19 | niespokojnie, jaskółki unosiły się wysoko, krążąc w powietrzu i zapowiadając
 9   2,  20 |        dawna polubił. Wyrosłe było wysoko i dosyć cieniste, a u spodu
10   2,  21 |           płomię żółte wspięto się wysoko. Pierwszy stos zapalono...~
11   2,  21 |        konie stąpały, a na dzidach wysoko wpięte widać było stanice
12   2,  21 |     czerwony ku obłokom się kłębił wysoko jak druga wieżyca.~Smerdy
13   2,  21 |       lizało mury jego i pięto się wysoko, jakby do wnętrza dostać
14   3,  23 |           pospała.~Słońce już było wysoko, gdy czujniejsi budzić się
15   3,  25 |              Spojrzę na słoneczko,~Wysoko my jeszcze...~Lecą ptacy,
16   3,  25 |     noszenia na szyi; ten poleciał wysoko i sępy go rozszarpały, co
17   3,  27 |            tkwiło kilka oszczepów. Wysoko na dębu gałęziach latały
18   3,  29 |   kędzierzawy włos nastrzępiał się wysoko - krępy był i szeroki a
19   3,  30 |            ptaki białe ukazały się wysoko, lecąc nad głową orzącego,
20   3,  Dop|       nieprzyjaciele nawet wynoszą wysoko - i jako pierwszy skutek