Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |     progiem wysokim, ale obyczajem starym bez zamka żadnego, bo ich
 2   1,  3 |            do pieszej wędrówki, za starym trudno było nadążyć. Wtem
 3   1,  3 |    ogarnęła go trwoga i padł przed starym na kolana.~- Ej! ojcze panie,
 4   1,  7 |         pochwalić, jeśli nie przed starym Wiszem. Dajcie go tu z zagrody,
 5   1,  9 |            Łado! Łado! Łado!...~Za starym wszyscy wołali: - Lado! -
 6   1,  10|            Dobry pan!...~Chórem za starym poczęto powtarzać - dobry
 7   1,  11|         był? Czy cię matka od razu starym urodziła?~To mówiąc wstała
 8   2,  16|          żonę i nie rzekł już nic.~Starym miodem rozgrzani goście
 9   2,  16|           na pagórek, nad jezioro. Starym kneziom należała choć mogiła
10   2,  19|     synaczek dorastał, a obyczajem starym siedmioletniemu sprawić
11   2,  19|       duchu, iż gości ostatkiem po starym obyczaju nakarmi i napoi,
12   2,  20|       weźmiesz.~Tak się poczęła ze starym rozmowa, który ciągle do
13   2,  20|     lekarstwo posłużyła?~Weszli ze starym do chaty, gdzie ich stół
14   2,  20|        swaty uroczyste po obyczaju starym.~Doman się skłonił.~- Do
15   3,  25|        usłuchać musiała i razem ze starym do chaty weszła, zapłoniona
16   3,  27|            czernią i chłopstwem?~W starym Miłoszu widocznie się gotowało
17   3,  28| przyprowadzono, padł naprzód przed starym na kolana żaląc się, iż
18   3,  28|        szerokie otaczały błota. Na starym horodyszczu porozbijane
19   3,  28|           Ogień już był wielki pod starym dębem rozpalony i plunął
20   3,  30|           wyciągnął w pole, gdzie, starym obyczajem, parą wołów czarnych