Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |      uderzyło. Zatrzymał się, głowę spuścił i słuchał.~I Hengo też w
 2   1,  8 |         najlepiej sobie.~Lecz głowę spuścił smutnie. Stary popatrzał
 3   1,  9 |             i oczy mu zabłysły, ale spuścił je wnet jakby zawstydzony.~-
 4   1,  9 |           go za kolana.~Ludek głowę spuścił i odszedł milczący.~
 5   1,  10|           dawał z daleka.~Po chwili spuścił się do dziupli i - zniknął,
 6   1,  10|               Słowan zamilkł, głowę spuścił, podparł się ręką na ziemi,
 7   1,  11|          zapierać, ani myślał taić, spuścił głowę i zgrzytał zębami.~-
 8   2,  12|              i śmierci, i żywota...~Spuścił głowę wypełzłą i zamilkł;
 9   2,  13|              pokraśniał sługa, oczy spuścił, widocznie wstyd mu powiedzieć
10   2,  13|           wzięła i w piersi wbiła..~Spuścił głowę Duży, jakby go to
11   2,  13|        poznał, a obcego zobaczywszy spuścił oczy. Ręką uciskał piersi,
12   2,  13|     wspomnienie starego Wisza głowę spuścił Doman i zamilkł.~- Trzeba
13   2,  13|         zagrody i po gałęziach jego spuścił się w podwórze. Tu psów
14   2,  14|           taką siłą wzroku, że kneź spuścił, mrucząc, oczy przed nią
15   2,  15|       spojrzał znowu z ukosa, głowę spuścił, ręce na piersiach złożył
16   2,  21|           ku sobie, aż kneź mrucząc spuścił głowę, odstąpił i rzekł:~-
17   2,  21|             panowało na dole.~Mucha spuścił się ku nim z łuczywem w
18   3,  22|           szemrać otaczający. Wizun spuścił oczy.~- Musiałem na wyrocznię
19   3,  28| przypatrywać bacznie, po drodze nie spuścił go z oka ni z ucha, postrzegał
20   3,  30|            ale Bumir też wzroku nie spuścił. Skinął na swoich i kołpaków