Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |             poczęły nazad uciekać. Pierwsza, co rudego Niemca oczy spotkała,
 2   2,  12|            nie było, a Dziwa miała pierwsza ogień podpalić i pieśń zanucić
 3   2,  12|         płaszcz Jamy.~Ledwie pieśń pierwsza przebrzmiała chórem ze swymi
 4   2,  12|            wiodąc skoki i zawodząc pierwsza, dziewczęta biegły za nią
 5   2,  13|      niewolnika. Radźmy sobie...~- Pierwsza rzecz - rzekł Doman - tych
 6   2,  14|             Ogień już był objął tę pierwszą ofiarę, na którą Dziwa patrzała,
 7   2,  14|           Dziwa u ognia zasiadła i pierwszą go drzazgą podsyciła. Była,
 8   2,  15|  przyłączyć, tych zyskać na powrót pierwsza rzecz.~Chwostek słuchał.~-
 9   2,  16|         Leszek biedny. Stara matka pierwsza rzuciła się nań, chwytając
10   2,  17|       wciąż zapatrzony w ziemię:~- Pierwsza rzecz, chcecie boju, toć
11   2,  17|             setników stanówcie, to pierwsza rzecz!~Znowu było milczenie,
12   2,  19|          gałązek jemioły.~Zaledwie pierwsza się pieśń skończyła, gdy
13   2,  21|        siedzieli. Brunhilda weszła pierwsza, chłopcy skoczyli za nią,
14   3,  22| przyprowadźmy, którą włócznię nogą pierwszą potrąci, czyja będzie, tego
15   3,  24|            ku szopom i znikli. Nie pierwszą to napaść podobną stary
16   3,  29|            zadać ran większych nad pierwszą. Zdało się, że stwardniałej
17   3,  29|    wychodzić zaczęli. Dziwa znikła pierwsza, tak że i Doman nawet nie
18   3,  30|           Piastunowym i kneziowską pierwszą skibą, którą wyorawszy na
19   3,  30|          pług rzekąc:~- Skiba moja pierwszą niech będzie, ale nie jedyną;
20   3,  30|          stało, koguta zabijał pod pierwszą belkę.~I tu więc dwunastu