Tom,  Rozdzial

 1   1,  4  | braterskiej zgodzie. Płacz po swym ojcu, narodzie! Naród zapłakał
 2   1,  6  |         zakipiała. Dała tylko znak ojcu powiekami, aby szedł i nie
 3   1,  9  |       które miało najdroższego, co ojcu na drugim świecie służyć
 4   1,  9  |             odparł Ludek, który po ojcu odziedziczył ten sam umysł
 5   1,  9  |         jej władzę nad gromadką po ojcu odziedziczył.~Wieczorem
 6   2,  12 |             obie jeszcze smutne po ojcu żałobą. Dziwie chodziły
 7   2,  12 |           być zdawała... może przy ojcu i matce... Jakiś czas Sambor
 8   2,  15 |           chcę was staremu odesłać ojcu. Dosyć już w rodzie było
 9   2,  15 |        nieszczęściem.~- Powiedzcie ojcu, jak ja nad tym boleję,
10   2,  17 |          matka za rękę i wiodła ku ojcu. .~- Konie sposobić - zawołał
11   2,  20 |            miano i córka Mirsza ku ojcu wyglądała, gdy oczy Domana
12   2,  21 |         synowie jeszcze raz do nóg ojcu, do nóg matce, a potem szli
13   3,  24 |            po dobrych braciach, po ojcu i macierzy kochanej, po
14   3,  24 |      dziewczynę, po malinę... Dary ojcu wielkie wiozą, bratu, siostrom
15   3,  24 |            błogosławieństwo, padli ojcu do nóg, przybranej matce,
16   3,  26 |           syn Piastunów przybiegł, ojcu do nóg przypadając i ręce
17   3,  26 |          wesoły zwiastując jej, że ojcu kneziowską czapkę na głowę
18   3,  27 |         dalej starszy - tak, ja po ojcu odziedziczyłem władzę...
19   3,  28 |     niewdzięcznością naród się ich ojcu wypłacił za tyle dobrodziejstw,
20   3,  Dop|       Krakowa, sypiąc jej taką jak ojcu mogiłę.~W wyrobieniu kunsztownym