Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |      jeszcze obłąkanymi i trwogą, milcząc na nogę skaleczoną wskazywał.
 2   1,  3 |           piwem chodzie i on też, milcząc, do niej powrócił. Tymczasem
 3   1,  3 |           nad lasami. Siadł stary milcząc długo. Słowiki tylko krzyczały... -
 4   1,  5 |     pragnąl jej czołem uderzyć...~Milcząc popatrzał kneź na mówiącego
 5   1,  7 |         niej i napojowi wyciągał. Milcząc, nalała mu i podała. Począł
 6   1,  8 |           Wisz, gospodarz słuchał milcząc, Doman gorętszy dodał:~-
 7   1,  8 |         troszczył o córki i syny. Milcząc dał znak Samborowi, aby
 8   1,  11|         obwiązać głowę. Podała go milcząc starej.~Jaruha wzięła płótno
 9   2,  12|           uczynił... Patrzałam mu milcząc w oczy... Mieczyk drżał
10   2,  18|         ucichło wszystko, Piastun milcząc poszedł otworzyć drzwi,
11   2,  21|           utrzymać potrafią - ten milcząc popatrzał w dół i nie odpowiedział.
12   3,  22|           Spotykano się po drodze milcząc i nieufnie oczyma mierzono.~
13   3,  23|         dala.~Stary uśmiechał się milcząc.~- Gdybym ja pomóc mógł -
14   3,  24| odpowiedzi. Kubek był już próżny, milcząc podała go Mili i dziewczę
15   3,  24|         bawił, na ścianę patrzał, milcząc się niby uśmiechał, a gdzie
16   3,  25|       podnieść oczów głową tylko, milcząc, potrzęsło, jakby mówiło,
17   3,  26|    znaleźli i jutro go przywiodą.~Milcząc przesiedział cały wieczór
18   3,  28|     dawnych panów się jęli. Dobek milcząc głową potakiwał, a co się
19   3,  28|    zręcznie pętlę splótłszy Dobek milcząc przystąpił do Niemca i nim
20   3,  29|        wszyscy, zmaczała chustę i milcząc położyła na ranie.~- Rychło