Tom,  Rozdzial

 1   1,  1  |         ostrze cienkie, na którego końcu widać było krwi kropelkę.~-
 2   1,  2  |        chwili wyszła obdarowana, w końcu fartuszka niosąc zawinięty
 3   1,  3  |           prawą stronę.~- Tam... w końcu dnia z końmi waszymi dostaniecie
 4   1,  5  |      obszerne podwórze, na którego końcu jednym stała wieża nie mająca
 5   1,  5  |            za język ciągnie... a w końcu... Rozśmiał się dziko i
 6   1,  7  |          Domanowi. Przebrało się w końcu i rady, i słowa, ręce sobie
 7   1,  7  |        zdradzi, padnie dużo, ale w końcu i jego nie stanie. Przyszliśmy
 8   1,  10 |          nieprzyjaciela. Chwycił w końcu za krawędź wypróchniałą,
 9   2,  12 |     dziewki się płonącymi polany w końcu obraniać musiały.~Sambor
10   2,  12 |        parobków z Ludkiem w drugim końcu zebranych. Ludek miał głowę
11   2,  14 |         myślał.~- Zostań - rzekł w końcu - aleś ty dla nas i za młoda,
12   2,  17 | Pobłądziwszy około chramu, Bumir w końcu też do łodzi poszedł, przeprawił
13   2,  17 |            góry za stołem, drugi w końcu, i kneź sobie wszystko opowiadać
14   2,  20 |            i co uradzili.~Na samym końcu odezwał się głos z okienka:~-
15   2,  21 |          syczał.~- Byłem - rzekł w końcu niewyraźnie, bo mówić trudno
16   3,  25 |    niewyraźnie.~- O! o! - rzekła w końcu - ja bym tu na Lednicy nie
17   3,  26 |       zdawała i drudzy pomyśleli w końcu, że bez przyczyny to być
18   3,  27 |          podruzgotał, ale i jego w końcu przywaliła kupa nadciągających
19   3,  30 |         mrok padać zaczynał, gdy w końcu z dala postrzegł ją idącą
20   3,  Dop|         jego trwa lat wiele, ale w końcu zbrodnia się wydaje, znajdują