Tom,  Rozdzial

 1   1,  5 |        budowli, szopy i chaty.~- To kneziów gród! - z dumą zawołał smerda,
 2   1,  8 | gospodarzyli w mirach bez wszelkich kneziów... Dawne to czasy... Od
 3   1,  8 |       Piastun, a po chwili dodał:~- Kneziów się zbędziemy, a Niemcy
 4   1,  10|      gromadzie swoich szukał.~- Bez kneziów - odezwał się - nie obejdziemy
 5   1,  10|             siłę wielką... i swoich kneziów, co lud prowadzą jak parobek
 6   1,  10|      obronim się im samopas idąc... Kneziów trzeba! Niech będą! Ale
 7   2,  16|     wykrzywione straszliwie oblicza kneziów. Chwostek powtórzył mu jeszcze:~-
 8   3,  22|          krom tego, że tu już widzę kneziów siła, choć i jednego nie
 9   3,  24|         obstępując rannego.~Jeden z kneziów schylił się nad nim pięść
10   3,  26|        swojemu Rzepica. Los dawnych kneziów serce jej trwożył, schyliła
11   3,  27|         mgnieniu oka czeladź się na kneziów rzuciła, ci barkami oparłszy
12   3,  27|           spinając się na łapy. Dwu kneziów wiedziono do ciemnicy.~Była
13   3,  27|          nimi słyszeć się dało, aby kneziów wydano.~Straż, nad bramę
14   3,  27|        słychać było, domagające się kneziów.~Miłosz miał ochotę kazać
15   3,  27|            którym zamknięto młodych kneziów, i wypuścił ich z ciemnicy.~
16   3,  28|         sami nie chcecie. Mieliście kneziów spokrewnionych z niemieckimi,
17   3,  28|        namawiając na stronę młodych kneziów.~Wieców nie byłoby żadnych,
18   3,  28|        Dobkowi tym, że on u młodych kneziów będzie ręką prawą, panem
19   3,  28|        młodych panów prowadził. Dla kneziów w pośrodku horodyszcza naprędce
20   3,  28|          ogniem go piekły.~W obozie kneziów młodych wiedziano już, iż