Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |       gdy na twarz padnę przed kneziem, łaskę u niego zyszczę,
 2   1,  3 |       rachować z nami? Kmieć z kneziem? - rozśmiał się smerda.~-
 3   1,  3 |  rozśmiał się smerda.~- Kneź z kneziem, bo ja tu na tej ziemi kneziem
 4   1,  3 | kneziem, bo ja tu na tej ziemi kneziem jestem - mówił Wisz. - Ze
 5   1,  3 |       jutro razem ze mną przed kneziem - rzekł Hengo - proszę was,
 6   1,  5 |       się tam na puszczy sądzi kneziem i panem, a mnie znać nie
 7   2,  13|       dużo też, co staniemy za kneziem i nie dopuścim... Nie dopuścimy! -
 8   2,  19|     gość.~- Między kmieciami a kneziem sprawa - mówił Piastun. -
 9   2,  20|     wprzódy, niżeli się miry z kneziem zadarły, jakoś po Kupale,
10   2,  20|     ciebie nie miłował, choćby kneziem był, ślepym by musiał być
11   2,  21| zrzuciwszy posadzicie drugiego kneziem.~- Ano, nie z waszych! -
12   3,  22|       będzie... Czemu bym i ja kneziem nie miał być?...~Myszkowie,
13   3,  22|        czyją wybierze, ten nam kneziem będzie... - odezwał się
14   3,  22|       nie pobierzemy. Każdy by kneziem chciał być, a słuchać by
15   3,  22|        zbierze więcej, sam się kneziem ogłosi i będzie na grodzie
16   3,  26|        A czemu by i ten waszym kneziem nie miał być?... Rozum ma
17   3,  26|        piersią całą: - Ten nam kneziem będzie! Piastuna wybieramy!~
18   3,  26|           Piastuna obieramy!~- Kneziem Piastun. Krew nasza!~I nie
19   3,  26|    pogoń biegnących za obranym kneziem, gdy reszta pozostała na
20   3,  26|        Jeszcze raz okrzyknięto kneziem Piastuna, Ścibor mu rzekł