Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |  Myślicie się rachować z nami? Kmieć z kneziem? - rozśmiał się
 2   1,  3 |        rzekł smerda. - Chociem kmieć wolny? - spytał gospodarz
 3   1,  6 | gospodarzem. Gdy zostali sami, kmieć popatrzał nań, jakby mu
 4   1,  7 |   jakby z głębin wychodzący. - Kmieć Wisz z sąsiadem Domanem.~
 5   1,  7 |        to ja bym was uczył, co kmieć, a co kneź! Nie byłbym lepszy... -
 6   2,  12|    młodość ma marnować? Doman, kmieć bogaty... Kobiet ma kilka,
 7   2,  13|  trzeci, groźnie już, przybyły kmieć, któremu się czoło pofałdowało.~-
 8   2,  13|       tym być nie wolno. Stary kmieć czarów się i bab obawiał.
 9   2,  14|       jeszcze braci i siostrę. Kmieć Wisz był mi ojcem - poczęła
10   2,  17|        miejsce zająć na ławie.~Kmieć siadł posłuszny, a choć
11   2,  20|       tak zamożny jak niejeden kmieć, a mówiono o nim, że mógłby
12   2,  20|       Naturę miał taką. Jechał kmieć, czeladzi kilkoro go otaczało.
13   2,  20|     był od lądu, podszedł więc kmieć do starego i pozdrowili
14   2,  20|       was misek wziął! - rzekł kmieć.~- Ja tego nie potrzebuję,
15   2,  20|        nich należy.~Chciał się kmieć przybliżyć nieco do niej,
16   2,  20|      Jej się podobał żupan czy kmieć, który pańsko wyglądał,
17   2,  20|        Nic nie odpowiedziawszy kmieć powlókł się nad jezioro.
18   2,  20|         Nad wieczorem podszedł kmieć ku niemu.~- Ojcze stary -
19   3,  22|        był Żuła z rodu Jaksów, kmieć bogaty, daleko w lasach
20   3,  28|     być nie bardzo wygodnym.~- Kmieć kmieciowi równy - rzekł -