Tom,  Rozdzial

 1   1,  3 |         wiemy, póty naszej woli, dopóki pokoju. Przyjdzie wojna,
 2   1,  4 |     garści ziemi, szli i sypali, dopóki mogiła w górę nie wzrosła.~
 3   1,  6 |          pustą, jak wprzód była. Dopóki wieżę szarą i kruki nad
 4   1,  9 |        pójdzie ostatni mścić ją, dopóki stanie zabójców plemienia...~
 5   2,  16|       nie było podobna do jutra. Dopóki napoju nie wydychał, nie
 6   2,  17|         pędził, co koń sił miał, dopóki drugiej na drodze nie dopadł
 7   2,  18|       głębiej coraz.~Biegli tak, dopóki pod Chwostem koń nie padł
 8   2,  19|          z tym, że nie spocznie, dopóki stare prawo znowu panować
 9   3,  22|      niepokój i wojna czeka nas, dopóki m a ł y nie będzie uczyniony
10   3,  23|      wyła, targała się, rzucała, dopóki biczyskami, jak trzoda nie
11   3,  26|          W domu u mnie pustki... dopóki się coś nie zbierze, ubogim
12   3,  26|       niego nie znijdzie dopóty, dopóki kneź im zwrócony nie będzie
13   3,  26|          i nie ruszać z miejsca, dopóki by obranego nie znaleźli.
14   3,  26|        silem na koń niech siada. Dopóki wojna w domu, nic nie ma
15   3,  28|         dla nas, abyś tu został, dopóki się wojna nie skończy.~Hengo
16   3,  28| odpowiedzieć. Stał prawie niemy, dopóki rozmowa spokojniejszą się
17   3,  30|     sypać i drzewo w zrąb kłaść, dopóki Leszków nie pobierzemy w
18   3,  30|   milczeniu i goście obcy także, dopóki się nie przebrało słów i
19   3,  30|      istnieć miała.~Piastun zaś, dopóki dwór dlań nie był skończony,
20   3,  30|         za mną pogonić nie mógł, dopóki łodzie moje nie odbiją od