Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |         worka... Nastąpiła znowu chwila milczenia. To schowane tak
 2   1,  6 |          mostu.~Tłum narastał co chwila.~Ściśnięte pięści wyciągano
 3   1,  9 |  ulatującego w górę.~Była też to chwila, w której odganiać należało
 4   1,  9 |         waszą chcę wziąć...~Była chwila milczenia; obyczaj ówczesny,
 5   2,  12|   puszczy, w całej okolicy przed chwilą chichej i głuchej wszystko
 6   2,  14|        dyktować, co mówić miała.~Chwila milczenia poprzedziła urywanymi
 7   2,  15|    dopiero by chłostać kazał!~Co chwila Brunhilda słała pacholę,
 8   2,  15|      było się srożyć, gdy lud co chwila potrzebnym być mógł dla
 9   2,  19|   przeciw niemu skupiły i jak co chwila urastały. Gród stał zaparty
10   2,  19|         gości. Zbliżała się tedy chwila, gdy postrzyżyn dopełnić
11   3,  24| spodziewano się go, wyglądano co chwila. Brat miejsce jego zasiadał
12   3,  24|          ostatkiem. Chata, przed chwilą brzmiąca weselem, stała
13   3,  25|       się już ku wyspie. Jeszcze chwila, a miał do lądu przypłynąć -
14   3,  26|       dworach wesołą nowiną i co chwila nadbiegali kmiecie pozdrawiając
15   3,  27|   pozasłanianymi twarzami. Przed chwilą straż chodząca na wałach
16   3,  27|      Mówił powoli, przestając co chwila i wyczekując, azali nie
17   3,  27|        się tak, zbierając się co chwila zawołać Hulę dla spełnienia
18   3,  29|          ku lasom zwężała się co chwila. Leszkowie ujrzeli z przestrachem,
19   3,  29|     ustawała. Jeśli ją przerwała chwila znużenia, wnet powracała
20   3,  30|        sobie podawać i stała się chwila wesela, gdy poszła wieść