Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |       kopyt koni, które już tam wprzódy napoju szukały. Konie zaczęły
 2   1,  5 |        się skończyło inaczej... Wprzódy tylko da sobie im podchmielić,
 3   1,  7 |         przyszła, lecz wiedzieć wprzódy musimy, kogo woleć i kto
 4   1,  8 | niewiele i niełatwo, że wyzywał wprzódy na słowa, myślał długo,
 5   1,  9 | myślicie poczynać?~- Dobrzeście wprzódy rzekli - odparł po namyśle
 6   2,  15|        pole, aby zboże rodziły, wprzódy je czyszczą siekierą i płomieniem.
 7   2,  18|   Chwostek. ~Rwał się kneź nasz wprzódy na nas - odparł Piastun -
 8   2,  20|       to.~Tego dnia - a było to wprzódy, niżeli się miry z kneziem
 9   2,  20|        pustotę.~- Gdybym tę był wprzódy spotkał - myślał patrząc
10   3,  22|     pełni.~Trzema jednak dniami wprzódy, gdy księżycowej twarzy
11   3,  22|     bogów, to i w sobie nosiłem wprzódy... Zgody nam prędko potrzeba
12   3,  22| panowało długie milczenie, a co wprzódy każdy się wielkim czynił,
13   3,  23|      spadając na karki leżącym, wprzódy nim za broń pochwycić mogli.~
14   3,  23|   pewnie prowadził wypatrzywszy wprzódy drogi!~Znam ja go, to Niemiec,
15   3,  28|      przed knezia pozwoliła iść wprzódy i do niego przemówić. Strasznie
16   3,  29|        tym samym miejscu, gdzie wprzódy leżał Doman, złożono rannego,
17   3,  30|       za nich? - nie ci, co nam wprzódy wojnę i niepokój nieśli?~-
18   3,  30|       to działo, jak po dwakroć wprzódy, i teraz znikli nie postrzeżeni
19   3,  30|   samoszóst na Lednicę, ludziom wprzódy nakazawszy, co czynić mają.