Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |      kołacz domowy!~Słońce jak wczoraj dopiekało, najmniejszy prawie
 2   1,  5 |       dziw, że trochę gniewny, wczoraj mu, słyszę, synowca przyprowadzili,
 3   1,  5 |  powietrzu... Parobczak, który wczoraj słuchał nad rzeką słowika,
 4   1,  6 |      stąd, gdy go toż samo, co wczoraj, pacholę do kneziowej pani
 5   1,  6 |        tam - dodał Sambor - że wczoraj dużo kmieci ubyło... i jak
 6   1,  6 |       opowiadać jej zaczął, co wczoraj na grodzie się działo, jak
 7   1,  10|      naszych - rzekł - co jemu wczoraj, nam jutro. Gdy mówili,
 8   2,  12| godzien jej nie był... Jam jej wczoraj mówiła: "Nie idź na Kupałę..."
 9   2,  16|   ciemne i wilgotne, z których wczoraj Leszka dobyto, gdzie jeszcze
10   2,  19|        się wszyscy, a przybyli wczoraj goście obcy, gdy się mową "
11   2,  19|        Gość młodszy znowu, jak wczoraj, mówić począł zachęcając
12   2,  19|    sterczącą jak groźba, która wczoraj w nocy zapałała ogniem,
13   2,  21|       nie odpowiedział. Ci, co wczoraj na twarz padali przed panem,
14   2,  21|    stosie.~Na zgliszczu, gdzie wczoraj zgorzały ciała Leszków,
15   3,  22|       ludziach, świergocąc jak wczoraj ludzie, kłócąc się i czubiąc
16   3,  24|       psujesz głowy, świat był wczoraj czarny, dzisiaj mi różowy...
17   3,  25|        Widziałam trupa tej, co wczoraj była dziewczyną, a umarła
18   3,  26|     się lęka, aby gdy równy mu wczoraj nim zostanie, jutro go nie
19   3,  30|        witając nawet, jakby ją wczoraj dopiero widział.~Złożyło