Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |         po co wędrujecie? Macie swoją chatę i pole?~Hengo brwi
 2   1,  2  |     bogactwami goni, co za dolą swoją, która go w świat pędzi.
 3   1,  5  |   szkodliwym nie był, zawsze to swoja krew... i Leszek...~Smerda
 4   1,  9  |       mała rzecz, ale on to nie swoją uczynił wolę... Co myślicie
 5   1,  10 |        drzewo. Potem opasał się swoją zdobyczą i znowu spojrzał
 6   1,  11 | Uśmiechnęło się dziewczę. Żywia swoją jej dłoń podała. Jaruha
 7   1,  11 |       Jaruha, mówiąc, rozwinęła swoją sakwę i poczęła w niej szukać
 8   2,  16 |    niczym i trawił się żałością swoją jęcząc na posłaniu, gdy
 9   2,  16 |         ród nie pociągniemy, bo swoją krew, jaka ona jest, szanujemy -
10   3,  22 |      czterdziestu... za każdego swoja krew bić się gotowa, ustąpić
11   3,  22 |     Pokładnijmy włócznie, każdy swoją, konia białego przyprowadźmy,
12   3,  23 |         chciał, aby się za krew swoją nie mścili. Myszków się
13   3,  24 |      tych dni uroczystych miała swoją, którą odśpiewać musiano.~
14   3,  25 |       niej innego ducha, że nie swoją im była, co się do gromady
15   3,  27 | pamiętali ojca Pepełka i służbę swoją na jego dworze.~Miłosz surowy
16   3,  29 |   zapalczywy, i niejeden raz na swoją rękę z garścią małą wdzierał
17   3,  29 |        i upominając się o część swoją.~U ognia zasiadł Piastun
18   3,  30 |      się ukazał. Nieśli stanicę swoją z potworą smoczą nad głowami.
19   3,  Dop|         suknię kazał rozwieszać swoją dla przypomnienia mu ubóstwa,