Tom,  Rozdzial

 1   1,  4 |  gromady, wiodła starszyzna pod święty dąb, nad święty zdrój, na
 2   1,  4 |  starszyzna pod święty dąb, nad święty zdrój, na horodyszcze wiecowe,
 3   1,  9 |  dogorywały, czekając, aż ogień święty sam przygaśnie...~Słońce
 4   1,  10|      Nie patrz! To czary... dąb święty... kto wie, jaki duch z
 5   1,  10| ogarnęła trwoga. - Dąb stary... święty... co by tam w dziurze człek
 6   2,  12|      nie używał, tak i na ogień święty nosić go nie było wolno.
 7   2,  12|        niż na robiący się ogień święty, który powinien był zapłonąć,
 8   2,  14|    Lednicy leżała wyspa, ostrów święty, do którego z dala, od Wisły,
 9   2,  14|      brodę trzęsąc nią.~- Ogień święty, dziewka poświęcona!...
10   2,  18|        dodał - bo gość dla mnie święty...~Na ten wyraz - choćby
11   2,  20|      byli na dnie garnków kłaść święty znak ognia i on też nigdy
12   3,  22|     Lednicę poślijmy, na ostrów święty, sprowadźmy dziewkę od ognia,
13   3,  22|        było i szedłem na ostrów święty, nad Czarny Staw, na Jasmund,
14   3,  24|         lepić misternie korowaj święty, ofiarny, na którym spleciona
15   3,  24|         w dłoni siedem razy dąb święty obeszli dokoła i ojciec
16   3,  25|        Przyjdą Pomorcy? Napadną święty chram? Rzucić go i uciekać
17   3,  30|     poprzysiężmy sobie na ogień święty, na "kamień w wodę". Leszkowie
18   3,  30|       Wizuna na Lednicę i ogień święty dla zapalenia pierwszego
19   3,  30|         jeziorem zapalono ogień święty z Lednicy przyniesiony,