Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        kamieniu ujrzał siedzącego starca, który, nie postrzeżony,
 2   1,  1 |           kiedy się nucą...~Twarz starca spokojna była i poważna,
 3   1,  1 | nabrzmiałe.~W chwili gdy podróżny starca zobaczył, ten właśnie na
 4   1,  3 |          w smak byli.~Zobaczywszy starca smerda wstał, idąc ku niemu,
 5   1,  7 |     którym się rozłamali, i Doman starca naprzód posadził, sam stojąc
 6   1,  7 |        podali i gospodarz wywiódł starca za zagrodę pod lipę, która
 7   1,  9 |      ROZDZIAŁ 9~Smerda z dala już starca zobaczył, odwrócił się do
 8   1,  9 |    rzucili się na nieustraszonego starca, który teraz dopiero miecza
 9   1,  9 |           prawie równą była... Za starca, który padł, kilku smerdzie
10   1,  9 |          posłaniu swym leżał trup starca blady, ręką jeszcze ściśniętą
11   1,  9 |    rozpaczą, biegnąc aż do zwłok. starca Tu popadały na ziemię wszystkie
12   1,  10|   panowało, patrzeli niektórzy na starca nie wiedząc, co by to znaczyć
13   2,  19|       swojsko i zrozumiale w uchu starca. Wędrował on niegdyś po
14   2,  19|                Miłosza, złamanego starca, nie mamy się co lękać...
15   2,  21|         nikt nie został... oprócz starca Miłosza i ślepego Leszka...~-
16   3,  24|        nimi na powrozie ciągniono starca z siwą brodą, który gęślę
17   3,  24|          zbielałymi przystąpił do starca i kopnął go nogą. Chciano
18   3,  26|          nadciągnęli. Zobaczywszy starca, który w prostej siermiędze
19   3,  26|           nim znak, na siwe włosy starca go nałożył.~I znowu wrzawa