Tom,  Rozdzial

 1   1,  7  |        umrzeć należało, wołam o śmierć, nic więcej! nic więcej!
 2   1,  8  |    łaskę Chwostkowi się zdać... śmierć czekała i niewola. Stary
 3   1,  10 |   pierwszy ich na wiec powołał. Śmierć jego nastraszyła wielu,
 4   1,  11 |   składało się na jedną całość. Śmierć nawet przychodziła z uśmiechem
 5   2,  12 |     ziemi leżały, mieszkała już śmierć.~Ze wszech stron widać było
 6   2,  12 |    Dwojaka twoja cnota, żywot i śmierć jest w pieśni... Pieśń zmarłych
 7   2,  12 |        z grobu, pieśń żywych na śmierć miota... w niej siła światów
 8   2,  12 |        ludzi własnym weselem... Śmierć i czarne widma kryły się
 9   2,  14 |      nie troszczącego się ani o śmierć, ani o dolę.~Dziwa się pokłoniła
10   2,  16 |    której spuszczano na głodową śmierć przeznaczonych. Ponad komorami
11   2,  19 |     drzewa przybili, powiesili, śmierć mu zadali...~Piastun westchnął.~-
12   2,  19 |         tle nocy pisała wojna i śmierć przybycie swoje. Podróżni
13   2,  20 |      rzekł - życie to takie jak śmierć, a bogi i duchy... Nie śmiał
14   2,  21 |    pochwyciła czerń i zadała im śmierć? Nie, bezpieczniejsi oni
15   2,  21 |        Leżały straszniejsze niż śmierć, zbezczeszczone i z padłym
16   3,  22 |         nieposłuszny, nogami na śmierć ściskał. Dla ludzi też na
17   3,  25 | ucieczkę z Milą, pogoń za sobą, śmierć dziewczęcia, potem niewolę -.
18   3,  29 |       zastane pobitymi, których śmierć chwyciła w różnych walki
19   3,  Dop|       bólu i umierają, a Popiel śmierć tę ogłasza jako zasłużoną