Tom,  Rozdzial

 1   1,  2 |     sobą niesie? Jakie on uroki rzucić może?~- Ten ci to sam, Hengo
 2   1,  5 |       czekać skinienia, aby się rzucić na niego. Obchodzili go,
 3   1,  6 |       zaczął. Stróże już biegły rzucić się na obcego, gdy je odwołano,
 4   1,  10| odzyskać, duchom je trzeba było rzucić na pastwę. Stały tu i inne
 5   2,  13|     boby duchy złośliwe chorobę rzucić mogły na tego, co by obudził
 6   2,  14|     posłał do nich, aby popłoch rzucić i do obrony obudzić - nie
 7   2,  14|        cały ten tłum chciał się rzucić, lecz się poskromił z gniewem.~
 8   2,  15|      Lecz nim czerń zdołała się rzucić na nich, już Myszko wpadłszy
 9   2,  18|      nie złamał nogi; trzeba go rzucić było. Gdy smerda ze swojego
10   2,  19|      wlepił w mówiącego; chciał rzucić jakieś pytanie, potem zamilkł,
11   2,  21|       Musiano je otworem górnym rzucić precz z wieży, a ciała te,
12   3,  24|    dopiero gdy bliżej naskoczy, rzucić się wpław i próbować ujść
13   3,  25|  Pomorcy? Napadną święty chram? Rzucić go i uciekać czy pozostać
14   3,  27| przyszli jakby umyślnie zesłani rzucić słowo, możni nie mogli im
15   3,  27|        tylko skinienia, aby się rzucić na nich.~- My musimy - ciągnął
16   3,  27|         drugiego wyłupić oczy i rzucić je psom.~Obaj synowie Chwostka
17   3,  27|         Związać tych ludzi... i rzucić do lochu! Do lochu!~- Nas!
18   3,  27|          którzy się na nich też rzucić mogli.~Podwórze zamkowe
19   3,  29|      aby się z nową zajadłością rzucić na nieprzyjaciela i lec