Tom,  Rozdzial

 1   1,  2  |     lękały, rwały trawę i ziemię rzucając je na wiatr i pluły przed
 2   1,  4  |          a panu swemu, po garści rzucając ziemię, mogiłę usypało...
 3   1,  6  |         ziemi we krwi dogorywali rzucając się inni.~U stóp wschodów
 4   1,  9  |       się niespodzianie, popłoch rzucając chwilowy na gromadkę obrońców.~
 5   1,  10 |     która, brody gryząc i oczyma rzucając, siedziała na ziemi milcząca,
 6   1,  11 |       bliskości, i oczyma dokoła rzucając zobaczyła dziewczęta. Podniosła
 7   2,  12 |           Brat zamilkł, a Żywia, rzucając chciwie oczyma po gromadach,
 8   2,  15 |         kopiąc nogami a chleb im rzucając na przemiany.~Z południa
 9   2,  17 |         jak kleszcz i pognał go, rzucając świerzopę, która uwolniona
10   2,  17 |        słuchał i milczał, oczyma rzucając to na Miłosza siedzącego
11   2,  20 |         srebrny guz od koszuli i rzucając go starej na ręce. Jaruha
12   3,  24 |          go niesiono uroczyście, rzucając z nim razem kokotki z ciasta
13   3,  27 | zlatywały się gołębie, a ona je, rzucając ziarno, karmiła. Przy Leszku
14   3,  27 |      wiązać? - wrzasnął starszy, rzucając się ku Miłoszowi - ty byś
15   3,  28 |          Dobek coraz silniejszy, rzucając weń, co mógł ściągnąć gałęzi.
16   3,  28 |         przekupić darami - dodał rzucając z kolei pod nogi Piastunowi
17   3,  28 |         Tchnął mocno Dobek dziko rzucając oczyma.~- A Niemiec, co
18   3,  29 |     Pomorców i kneziowskie wyły, rzucając się na wojaków, i padały
19   3,  Dop|         na ofiarę bogom poświęca rzucając się do Wisły. Zwłoki jej