Tom,  Rozdzial

 1   1,  7 |             nie rozsądzać o tym, ale poczynać coś trzeba gromadą, a dzieci
 2   1,  7 |              Mówcie - rzekł - cóż wy poczynać chcecie? co? Zwołajcie wiec,
 3   1,  8 |              obyczajem nie co innego poczynać, tylko zwołać starszyznę...~
 4   1,  9 |      przyszło polewać.~- Co myślicie poczynać? Ojca trzeba pomścić...
 5   1,  9 |          uczynił wolę... Co myślicie poczynać?~- Dobrzeście wprzódy rzekli -
 6   2,  12|              naradzali się cicho, co poczynać mieli. Dziwy długo nie było.
 7   2,  15|             i przeklinał.~- Co teraz poczynać? Namyśliła się nieco Brunhilda.~-
 8   2,  15|       będziemy wiedzieli, co wówczas poczynać.~Kneź stęknął. Biała pani
 9   2,  16|        Prosił tedy, aby mu rzekli co poczynać.~Mściwój długo pomilczawszy,
10   2,  18|         jeszcze trwała i wahanie, co poczynać, gdy po gęstwinie coś zaszeleściało
11   2,  18| poczerwieniała i pobladła; zrazu, co poczynać, nie wiedział sam.~Wtem
12   2,  19|           inaczej już nie było można poczynać. Wici ogniste zwołały kraj
13   3,  22|             niektórym pilno było już poczynać bardzo, zaczęli kołem siadać
14   3,  22|          rzucać... Nie warto od tego poczynać, kiedy wolę swą mamy. Wstał
15   3,  26|              przecie coś trzeba było poczynać.~Jednego wieczora, gdy się
16   3,  26|           raczej o rozkazy pytać, co poczynać.~- Dziś jedno jest do czynienia -
17   3,  28|             ludzie nie wiedzieli, co poczynać.~- A czemuście mnie wziąwszy
18   3,  29|              wojewodami. Radzili, co poczynać, iść dalej, czy spoczywać?~
19   3,  30|            co inaczej chcieli niż on poczynać - rzekł jednak spokojnie:~-