Tom,  Rozdzial

 1   1,  1 |        pełne, ale o waszą. Twarz, ojcze, macie we krwi całą.~Starszy
 2   1,  3 |           starym na kolana.~- Ej! ojcze panie, po cóż mnie w niewolę
 3   1,  3 |       ciężko na sercu było.~- Mój ojcze - szeptał tęskno - co ty
 4   1,  6 |     Trzeba, abyś o nich wiedział, ojcze, coraz groźniejsze od grodu
 5   1,  7 |     trząść do młodego Domana, mój ojcze, nakazałbyś do niego, toby
 6   1,  7 |          i po Leszkach.~- Jedźmy, ojcze Wiszu - potwierdził Doman -
 7   1,  8 |           perzynę obrócić, a was, ojcze mój, na pierwszym obwiesić
 8   1,  9 |        miodem trzymając w ręku.~- Ojcze dobry... Wiszu panie, za
 9   2,  18|          jezdnych stało u wrót.~- Ojcze - zawołał Myszko z krwawą
10   2,  20|           nie wyżyje człek.~- Mój ojcze - odparł Doman - nie łaj
11   2,  20|           głodny jestem jak pies. Ojcze, ulitujcie się jeszcze dziś,
12   2,  20|         choć go widać nie było.~- Ojcze Mirszu - ja dziś do domu
13   2,  20|        podszedł kmieć ku niemu.~- Ojcze stary - rzekł - gdybyście
14   3,  22| bartniczego rozumu potrzeba, miły ojcze - rzekł - bo się u nas nie
15   3,  22|      wrota i zsiadł przed nimi.~- Ojcze Piastunie - rzekł - woleliście
16   3,  22|        chmurny.~- Pozdrawiam was, ojcze. - Z wiecu wracacie?~- Tak
17   3,  24|          bracie rodzony, i tobie, ojcze mój siwy, do nóg upadam,
18   3,  24|        oczów cisną się gorzkie... Ojcze mój, bracia rodzeni, kiedy
19   3,  26|           wołając:~- Radźcie nam, ojcze, ratujmy się, bo oto giniemy!